Με αγάπη ...χρόνια πολλά

Χριστούγεννα σημαίνουν αγάπη. Μόνο αγάπη. Καθαρή και αδιαπραγμάτευτη. Έτσι όπως την αντιλαμβάνονται τα μικρά αθώα παιδιά.
Χριστούγεννα σημαίνουν αγάπη για τους δικούς μας, αγάπη για τους φίλους μας, αγάπη για τους συνανθρώπους μας ανεξάρτητα σε ποιον Θεό πιστεύουν.
Χριστούγεννα σημαίνουν και φως. Φως που μας βγάζει από τα σκοτάδια του νου και τις ψυχής και μας δείχνει τον δρόμο να βρούμε την αγάπη που απελευθερώνει.
Χριστούγεννα σημαίνουν δώρα αληθινά μα σπάνια: Αλληλεγγύη, ανεκτικότητα, ασφάλεια, ειρήνη, ένα στεγνό κρεββάτι, μια αυλή με δυόσμο.
Ας τα χαρίσουμε σ' όσους τα έχουν ανάγκη για να χαριστεί και σε μας η αγαλλίαση.
"Καλήν εσπέραν άρκοντες τζ ' αν είναι ορισμός σας Χριστού την Θείαν γέννηση να πω στ ' αρχοντικό σας.
Χρόνια πολλά να να ζήσετε να 'στε ευτυχισμένοι. Τζιαί στο κορμίν τζιαί στην ψυσσιήν ν' άσαστεν πλουμισμένοι"

Καλέ μου φίλε...

Φίλε μου ακόμα περιμένω να μου πει κάποιος ότι πρόκειται για φάρσα. Δεν είναι δυνατόν να ισχύει αυτή η φρικαλέα είδηση. Από το πρωί περιμένω τη διάψευση και εσένα να βγεις στο τηλέφωνο για να σπάσουμε πλάκα. Ασημένιε, γιατί ρε φίλε; Εσένα σου έπρεπε η ζωή και το γέλιο, είχες τόσα ακόμα να ζήσεις, να χαρείς και να δώσεις αλλά την έκανες και εμείς θα ζούμε με την ανάμνησή σου. Εγώ θα λέω ότι έφυγες, σου άρεσε έτσι και αλλιώς να κάνεις βόλτες, και θα σε κρατώ ζωντανό στην καρδιά μου.
Επειδή πιστεύω ότι μας παρακολουθείς και θα δεις σίγουρα και την ανάρτησή μου, σε προκαλώ να θυμηθείς από πού είναι η φωτογραφία! Μια από τις πολλές φορές που καθόμασταν δίπλα δίπλα σε διαδικασίες και "σχολιάζαμε" γεγονότα και πρόσωπα....

Πρώτη φορά Αριστερά γι’ αυτό και …περαστικά μας!

Πρώτη φορά αριστερό μνημόνιο.
Πρώτη φορά αριστερό capital control.
Γενικότερα πρώτη φορά αριστερά...

Πρώτη φορά αριστερό μπάχαλο όσον αφορά Αιγαίο και υφαλοκρηπίδα.
Πρώτη φορά αριστερή αναγωγή ενός ευρωπαϊκού προβλήματος -όπως είναι το προσφυγικό- σε αμιγώς εθνικό.
Γενικότερα πρώτη φορά αριστερά...

Πρώτη φορά αριστερό «ντα» και δη από το αριστερό πρωθυπουργικό γραφείο στο δημοσίευμα της γερμανικής «Die Welt» γιατί τόλμησε να επικαλεστεί τις πηγές της και να γράψει ότι η Ελλάδα είναι ακυβέρνητο καράβι.
Γενικότερα πρώτη φορά αριστερά...

Πρώτη φορά αριστερές περικοπές συντάξεων.
Δεν είναι η πρώτη φορά που το πόθεν έσχες κυβερνητικών και κρατικών αξιωματούχων είναι «πειραγμένο». Είναι όμως οι πρώτη φορά που υπουργοί ξεχνούν να δηλώσουν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και κάποιες δεκάδες ακίνητα.
Γενικότερα πρώτη φορά αριστερά...

Πρώτη φορά αριστερό ξύλο σε πρόσφυγες/μετανάστες στην Ειδομένη.
Πρώτη φορά απαγόρευση στα ΜΜΕ να αναπαράγουν το αίσχος στα κανάλια, πρώτη φορά αριστερή προσέγγιση της ελευθεροτυπίας.

Πρώτη φορά που αριστεροί μετατρέπουν με τόση επιτυχία το άσπρο σε μαύρο και κυρίως το μαύρο σε …κόκκινο.
Γενικότερα πρώτη φορά αριστερά...

Περαστικά μας!

Οι αναπηρίες είναι πολλών ειδών…

Σήμερα, παγκόσμια μέρα ατόμων με αναπηρία, πριν λίγες μέρες παγκόσμια μέρα κατά της βίας των γυναικών, δεν έχει πολύ καιρό ήταν η μέρα κατά του ρατσισμού, η παγκόσμια μέρα κοινωνικής δικαιοσύνης και πάει λέγοντας.

Αρκεί μια βόλτα σε ένα κεντρικό δρόμο για να διαπιστωθεί η αναισθησία και η αναλγησία μας. Παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω στα πεζοδρόμια εμποδίζουν την διέλευση των πεζών πόσο μάλλον των αναπηρικών αμαξιδίων. Όσο για τους τυφλούς, η κάθε έξοδός τους μοιάζει με απόπειρα αυτοκτονίας. Οι δε ράμπες είναι τόσο ελάχιστες όσο ελάχιστη είναι και η ευαισθησία μας ως προς τα ίσα και ίδια δικαιώματα που πρέπει να έχουν οι ανάπηροι με όλους τους υπόλοιπους.

Η οικονομική κρίση μπορεί να μας γονάτισε, να μας πτώχευσε, να έφερε τα πάνω-κάτω στη ζωή μας αλλά δεν μας μαλάκωσε. Διατηρούμε την ίδια έπαρση που είχαμε και στην προ κρίσης εποχή. Γι’ αυτό και για την Ελλάδα του σήμερα, που όμως έμεινε στο χτες αλλά ταυτόχρονα φροντίζει να ευνουχίζει και το μέλλον, δεν έχουν καμιά μα καμιά σημασία αυτές οι μέρες που τιμώνται παγκόσμια.

Παραμένουμε μια κοινωνία εγκλωβισμένη σε μονολιθικές και καθεστωτικές αντιλήψεις, αγκυλωμένη στις προκαταλήψεις. Μια κοινωνία με μέλη φοβικά, επιρρεπή σε φασιστικές συμπεριφορές, απορριπτικά για κάθε ανοίκεια προς αυτά συμπεριφορά.

Η αναφορά στο προ χιλιετιών ένδοξο παρελθόν μας ανεπιτυχώς προσπαθεί να καλύψει το σημερινή μας ανεπάρκεια σε ζητήματα που σε άλλες κοινωνίες της Δύσης έχουν οριστικά λυθεί.
Εμείς ακόμα πρέπει να λογοδοτούμε στο γείτονα, στο συγγενή, στον προϊστάμενο, στον μπακάλη της γειτονιάς, στον παπά της ενορίας και τουλάχιστον σε άλλους χίλιους για τις επιλογές που κάνουμε στον τρόπο ζωής έως και στον τρόπο …ταφής μας.

Όσο βέβαια δεν αντιστεκόμαστε, δεν διεκδικούμε, δεν υποστηρίζουμε τα ίσα δικαιώματα και την ισονομία θα γιγαντώνεται ο λόγος των φασιστοειδών. Θα ψηφίζονται στη Βουλή ρατσιστές και ομοφοβικοί και θα υπάρχουν σύμβουλοι και συνεργάτες πολιτικών και δη πρωθυπουργών που θα μιλούν για …ξυρισμένες χήρες.

Μήπως να προταθεί και μια «ελληνική μέρα» γι΄ αυτούς που έχουν σακατεμένο τον εγκέφαλο;

Ακτιβιστές του καναπέ...

Απόψε πήγα σε μια εκδήλωση για τους πρόσφυγες.
Με έκπληξη -παρότι δεν θα έπρεπε- διαπίστωσα ότι παρόντες ήταν και αρκετοί πρόσφυγες.
Κάποιοι ζουν ήδη μερικά χρόνια στη χώρα μας, κάποιοι όμως είναι νεοφερμένοι.
Για τους τελευταίους η Ελλάδα είναι ακόμα ένας σταθμός ανάμεσα στους αναρίθμητους που άφησαν πίσω τους και στους πολλούς που έχουν μπροστά τους.
Σοκαρίστηκα όταν άκουσα την περιγραφή της διαδρομής που κάνουν και τις αποστάσεις που διανύουν από τη στιγμή που εγκαταλείπουν τον τόπο τους κυνηγημένοι από τον πόλεμο. Συνοπτικά την μοιράζομαι μαζί σας: Συρία, πέρασμα μέσα από τα βουνά, Τουρκία, διακινητές, βάρκα, παράλια της Λέσβου, περπάτημα ξανά μέχρι τα χωριά όπου υπάρχουν τα κέντρα υποδοχής, καταγραφή, αναχώρηση για το λιμάνι του Πειραιά, προώθησή τους στην Ειδομένη. Από κει αν είναι τυχεροί και είναι ανοικτά τα σύνορα, συνεχίζουν το ταξίδι της προσφυγιάς με τα πόδια και ενίοτε με τρένα για να καταλήξουν στη Γερμανία, στην Αυστρία, ίσως φτάσουν ακόμα πιο βόρεια στην Σκανδιναβία.
Μια πορεία γεμάτη παγίδες, απατεώνες, θάνατο.
Ένας δρόμος μακρύς, τραχύς και δύσκολος, τον οποίο περπατούν νέοι, γέροι, άρρωστοι, έγκυες, μωρά παιδιά.
Μοναδικό και ακριβό εφόδιό τους είναι η ελπίδα. Μια ελπίδα τόσο δυνατή όσο και η αρχέγονη ανάγκη της επιβίωσης.
Έφυγα μουδιασμένη και με δυο διαπιστώσεις. Το βλέμμα του πρόσφυγα είναι το ίδιο ανεξάρτητα αν είναι Σμυρνιός, Πόντιος, Αφγανός, Ιρακινός, Σύριος ή Κύπριος, και ανεξάρτητα αν είναι μουσουλμάνος ή χριστιανός. Δυστυχώς για μένα μπορώ να αναγνωρίζω αυτό το βλέμμα γιατί με "κυνηγά" από τα έντεκά μου χρόνια.
Η δεύτερη διαπίστωση είναι πως καταναλώνουμε τις δυνάμεις μας προσεγγίζοντας "φιλοσοφικά" μόνο το προσφυγικό φαινόμενο και πως οι "ακτιβιστές του καναπέ" κατορθώνουν να γίνουν το κυρίαρχο κίνημα!

Η αποτυχία της ΝΔ να διεξάγει τις εσωκομματικές της εκλογές προκαλεί απογοήτευση όχι μόνο στα μέλη της αλλά και σε όλους τους άλλους που κινούνται στο λεγόμενο συνταγματικό τόξο.

Τα κόμματα είναι οι πυλώνες της Δημοκρατίας. Γι’ αυτό αν «πάσχουν» ή αν ο συλλογικός χαρακτήρας τους υποσκάπτεται  από προσωπικές στρατηγικές αποδυναμώνεται η Δημοκρατία και αυτό μας αφορά όλους.

Σκοτώνουμε το τέρας και όχι τους πρόσφυγες

Το τέρας ανέκαθεν υπήρχε. Ζούσε όμως μακριά μας. Βρυχιόταν και καταβρόχθιζε τους "άλλους" στην Αφρική και στην Ασία.

Αφελώς πιστεύαμε πως η Δύση «καθάρισε» με το τέρας την 11^η Σεπτέμβρη 2001 και πως αυτό δεν θα έβρισκε ποτέ το δρόμο για την Ευρώπη.  Φευ!

Εχτές μπήκε ξαφνικά μέσα στην αυλή μας. Επέλεξε την "πόλη του φωτός" να κάνει επίδειξη δύναμης. Να πάρει ζωές, να διασπείρει τον πανικό. Στόχος του να σβήσει το φως από την ψυχή, τον νου και την καρδιά μας.

Εχθρός του οι ανοικτοί ορίζοντες, η ανοχή στη διαφορετικότητα, το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, το δικαίωμα του σεξουαλικού προσανατολισμού, της ανεξιθρησκίας και οι ανοικτές κοινωνίες.

Εψές νιώσαμε την ανάσα του σκοταδισμού και του ζόφου στο πρόσωπό μας.  

Το πένθος, το ξάφνιασμα, ο θυμός και η οργή είναι αυτή τη στιγμή κυρίαρχα συναισθήματα. Οι ασύμμετρες απειλές και η τρομοκρατία απαιτούν ψυχραιμία και όχι υποταγή στον φόβο.

Ως πρώτο βήμα, προτείνεται να διαφυλαχτούν ως κόρη οφθαλμού οι οικουμενικές αξίες της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης -γεννήματα της Γαλλικής επανάστασης- και ο δημοκρατικοί ευρωπαϊκοί λαοί να αντιμετωπίσουν νηφάλια το κυρίαρχο πρόβλημα του προσφυγικού και να αντιληφθούν ότι όλοι οι συνάνθρωποι μας –ανεξάρτητα σε ποιο μέρος του πλανήτη έτυχε να γεννηθούν-, έχουν δικαίωμα στην ελευθερία, στην ισότητα, στην αδελφοσύνη, στις ειρηνικές και ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης.

Ως Ευρωπαίοι, όχι μόνο δεν πρέπει να οχυρωθούμε πίσω από τον φόβο αλλά να απαιτήσουμε και να αγωνιστούμε, να πιέσουμε τις κυβερνήσεις μας να βρεθεί η λύση για το προσφυγικό, να τερματιστεί η ανοχή στον πόλεμο με συγκεκριμένο τρόπο, να αποδοθούν ευθύνες σε ηθικούς και άλλους αυτουργούς των σύγχρονων εθνοκαθάρσεων. Διαφορετικά ο κύκλος του αίματος, των θηριωδιών, και της καταστροφής του πολιτισμού δεν πρόκειται να κλείσει, με αποτέλεσμα ο 21^ο αιώνας να μην έχει να ζηλέψει σε τίποτα από τους σκοτεινούς αιώνες του Μεσαίωνα.