Επιτέλους διεκδικούμε το αυτονόητο, την επιστροφή της πόλης μας στους νόμιμους κατοίκους της.

Εμείς που κάναμε προσκέφαλο την πέτρα, που σκεπαζόμασταν με τη θωριά του φεγγαριού, εμείς που ράψαμε μόνοι μας τις πληγές μας, που θάψαμε χωρίς παπά τους σκοτωμένους μας γιατί ήταν η ζέστη αφόρητη και κακοφόρμισαν τα νεκρά κορμιά τους.
Eμείς που αφήσαμε την κούπα του καφέ γεμάτη στο τραπέζι γιατί έπρεπε σε λίγα λεπτά να αποφασίσουμε τι θα πάρουμε μαζί μας από ένα στημένο νοικοκυριό μιας ζωής.
Εμείς που ανυποψίαστοι βρεθήκαμε το Δεκαπενταύγουστο του ‘74 μακριά από το σπίτι μας για πολύ λίγο, ίσα που να περάσουν 45 χρόνια!
Εμείς που κρατιόμασταν φοβισμένοι από τη φούστα της μάνας σε ένα ξένο μέρος, που βλέπαμε τον πατέρα να κρύβει το δάκρυ, εμείς που ακούγαμε τα βράδια τη γιαγιά ασταμάτητα να μουρμουρίζει προσευχές και χάναμε το μέτρημα πόσες φορές έβαζε το σταυρό της. Βλέπαμε και τον παππού να αδειάζει το βλέμμα του κάθε μέρα που περνούσε όλο και περισσότερο, να καπνίζει απανωτά και να μονολογεί «ίντα χαττάν επάθαμεν».
Εμείς που φτιάχναμε την βαλίτσα της επιστροφής, που όλο πιστεύαμε πως θα βρεθεί η λύση, εμείς οι μακριά νυχτωμένοι από την πραγματικότητα, οι αθώοι – ένοχοι ενός συνεχόμενου εγκλήματος που ακολούθησε την δεύτερη εισβολή του Αττίλα.
Έκλεισαν την πόλη μας μέσα στα συρματοπλέγματα και εμείς κλείναμε τα μάτια.
Κάθε μέρα προδίδεται το όνειρο της επιστροφής, 45 ολόκληρα χρόνια ανέξοδες κορώνες από τους επιτήδειους που καλλιεργούν φρούδες ελπίδες, ενώ ταυτόχρονα όλο και λιγοστεύουν τα άτομα που έχουμε βιωματική σχέση με τον τόπο μας, με το Βαρώσι.
Επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια παίρνουμε την απόφαση να αφήσουμε την άνεσή μας και να σηκωθούμε από τον καναπέ, να εγκαταλείψουμε την μεμψιμοιρία ότι μας επιβουλεύονται οι ξένες δυνάμεις και μας ζηλεύουν γιατί είμαστε ο ομφαλός της γης.
Αφήνουμε τα προσχήματα για την παθητικότητα και την ευθύνη που μας βαραίνει και κάνουμε το αυτονόητο.
Διαμαρτυρόμαστε όλοι για την πόλη μας.
Διατρανώνουμε τη θέληση μας να αποτρέψουμε το δυνητικό εποικισμό της περίκλειστης πόλης της Αμμόχωστου.
Διεκδικούμε από την Πολιτεία το δικαίωμα μας για επιστροφή.
Αύριο, 28 Ιουνίου 2019, στις 18:00, η Κοινωνία των Πολιτών της Αμμοχώστου κάνει αυτό που δεν έκανε μέχρι σήμερα.
Βγαίνει στο δρόμο, συγκεντρώνεται στο Προεδρικό και διεκδικεί το δίκιο της.
Μακάρι να είναι η αρχή για να αποκτήσουν οι κρατούντες το απαραίτητο πολιτικό κουράγιο να διαπραγματευτούν επί της ουσίας και όχι για το θεαθήναι.
Μακάρι να είναι το τέλος για τη δική μας αμαρτωλή ανοχή.
Ας ευχηθούμε ότι η προσπάθεια θα καρπίσει παρόλα τα χρόνια που αφήσαμε να περάσουν.
Ταυτόχρονα πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι ότι για να πετύχουμε δεν αρκεί μια διαμαρτυρία, χρειάζεται αγώνα και αγώνας και αγώνας.

Μια κατάρα είναι η προσφυγιά

Παγκόσμια μέρα προσφύγων η σημερινή. Όσοι βιώσαμε την προσφυγιά δεν ξεφεύγουμε ποτέ από τον πόνο του νόστου, πάντα αναζητούμε τις μυρωδιές που είχε η πατρίδα, πάντα γυρνούμε το κεφάλι κατά πίσω και ψάχνουμε να διακρίνουμε το κυπαρίσσι στην αυλή και την καμινάδα του πατρικού που την αφήσαμε να καπνίζει.
Ξέρουμε ότι δεν υπάρχει λύτρωση και χανόμαστε στην ψευδαίσθηση που χαρίζουν οι αναμνήσεις.
Θύματα επεκτατικών, οικονομικών και θρησκευτικών πολέμων, θύματα εμφυλίων και φυσικών καταστροφών.
Η υπόσταση μας αμφισβητούμενη.
Τι πάει να πει πρόσφυγας. Μικρή νόμιζα πως είναι ο ανεπιθύμητος. Αυτός που προκαλεί τον οίκτο και τον θυμό, τον φόβο και την ανασφάλεια.
Και τώρα, 44 χρόνια μετά, αυτό νομίζω. Ίσως, επειδή η λαλιά μας είναι διαφορετική, οι συνήθειες μας ξένες, ο Θεός μας άγνωστος στη νέα γη που περπατούμε.
Σφιγγόμαστε ο ένας πλάι στον άλλο να αντλήσουμε κουράγιο.
Όλα τα αντέχουμε γιατί θέλουμε να γυρίσουμε κάποτε πίσω στη γη που μας γέννησε.
Να αναβαπτιστούμε στη αρχαία γούρνα, να κλάψουμε με αναφιλητά και τα δάκρυα μας να ποτίσουν την διψασμένη γη, να πάρουμε χώμα δικό μας να πασαλείψουμε το σώμα μας, να μπολιαστούμε ξανά με τον αέρα που μας πρωτοανάστησε.
Μακάρι να υπάρχει επιστροφή για τον καθένα πρόσφυγα.
Μακάρι να καταφέρει ο καθένας μας να ανταμώσουμε ξανά με το φεγγάρι που μας νανούριζε μωρά.

Σταθερά απέναντι στη κανονικοποίηση της βίας

Πριν 9 περίπου χρόνια όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση βρεθήκαμε ως λαός εντελώς ανοχύρωτος απέναντι στα φαινόμενα που τη συνόδευσαν.
Ήταν τόσο μεγάλο το σοκ όταν διαπιστώσαμε ότι θα έπρεπε τουλάχιστον για ένα διάστημα να βγούμε από τη βολή μας και να αναμετρηθούμε με τις απώλειες μας ώστε πολλοί πολίτες αυτής της χώρας δεν σταθήκαν λεπτό να σκεφτούν πώς και γιατί, τι και ποιος φταίει, για πόσο διάστημα πρέπει να κάνουμε θυσίες.
Γι’ αυτό και με ευκολία επέτρεψαν να γιγαντωθεί ένα λαϊκίστικο κύμα ή μάλλον συνονθύλευμα από ακραίες φωνές Συριζαίων, Χρυσαυγιτών - μέχρι το ’11 και Νεοδημοκρατών-, περιθωριακών και μπαχαλάκηδων να μας παρασύρει, να μας διχάσει σε μνημονιακούς κα αντιμνημονιακούς και το χειρότερο από όλα να κανονικοποιήσει τη βία και ανομία.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να βλέπουμε κρεμάλες στο Σύνταγμα και αλαλάζοντες ανθρώπους να στρέφονται εναντίον της Βουλής και του Πολιτεύματος, να αδιαφορούν για τη δολοφονία 3 πολιτών και ενός αγέννητου μωρού στην Marfin, να εκφράζονται με πρωτόγονα αισθήματα ικανοποίησης όταν μάθαιναν για προπηλακισμούς και ξυλοδαρμούς πολιτικών, ιδίως από το χώρο του ΠΑΣΟΚ.
Όλο αυτό το διάστημα η τότε αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και σημερινή κυβέρνηση χασκογελούσε, μέτραγες αυτοκτονίες, έβγαζε δεκάρικους στις πλατείες, έριχνε νερό στο μύλο των φασιστών και πάλι χασκογελούσε και μέτραγε ψηφαλάκια.
Πεταλωτής, Ευθυμίου, Παπανδρέου, Λοβέρδος, Κωνσταντόπουλος, Πάγκαλος, Χατζηδάκης, Παπούλιας είναι μόνο λίγοι πολιτικοί-θύματα ενός εσμού που στερείτο ενσυναίσθησης και πολιτικού κριτηρίου.
Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τότε, και νυν στελέχη της κυβέρνησης του σήμερα, πάλι χασκογελούσαν και πάλι μέτραγαν ψηφαλάκια.
Δυστυχώς η κρίση δεν έληξε γιατί ήθελαν όλοι τους,ειδικά αυτά τα μαύρα χρόνια,να κυβερνήσουν.
Ο λαός μας φτωχοποιήθηκε, η ισχυρή Ελλάδα έμεινε πίσω στο παρελθόν και οι της κυβέρνησης πουλούν τα παραμύθι της ανάπτυξης.
Όλα καλά μέχρι τη φετεινή χρονιά που η τότε εξ «αριστερών» αντιπολίτευση και τα μέλη της σημερινής κυβέρνησης έπαψαν να χασκογελούν.
Πάγωσε το χαμόγελο στα χείλη του κ. Τσίπρα, του κ. Παππά, του κ. Βαρεμένου και τόσων άλλων που ξέρουν τι τους περιμένει πλέον στις δημόσιες εμφανίσεις του.
Ξέρουν γιατί υπήρξαν ενορχηστρωτές της βίας τα δύσκολα χρόνια της κρίσης.
Ήρθε δυστυχώς το πλήρωμα του χρόνου και γι’ αυτούς.
Επιμένω στο δυστυχώς γιατί όσοι σταθήκαμε κριτικά και απέναντι στο φασιστικό φαινόμενο των πλατειών και των απόνερών της συνεχίζουμε και σήμερα να είμαστε απέναντι και να μην αφήνουμε για κανένα λόγο περιθώριο στην βία από όποιον και να προέρχεται και σε όποιον και αν απευθύνεται.
Τους πολιτικούς μας αντίπαλους τους αντιμετωπίζουμε με πολιτικό διάλογο και πολιτικά επιχειρήματα.
Εμείς θα συνεχίσουμε να καταγγέλλουμε τις παρακρατικές πρακτικές και τις φασιστικές ενέργειες γιατί σταθερά υποστηρίζουμε τον ελεύθερο δημόσιο διάλογο, την ελευθερία της άποψης και της πολιτικής τοποθέτησης.
Δεν χασκογελούμε όταν βλέπουμε νέους ανθρώπους να μουτζώνουν τους θεσμούς.
Δεν χασκογελούμε όταν βλέπουμε προπηλακισμούς και διαπιστώνουμε αποκλεισμούς.
Απλά θλιβόμαστε.

Κινδυνεύουμε και από τους "γραφικούς" φασίστες

Εχτές σε δύο τεμένη της πόλης Κράισττσερτ δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ 41 μουσουλμάνοι και τραυματίστηκαν άλλοι τόσοι από ένα ρεμάλι που δηλώνει Χριστιανός και ορκισμένος εχθρός των Τούρκων.

Πρόκειται, δηλαδή, για τον αντίστοιχο ισλαμιστή δολοφόνο και ορκισμένο εχθρό της Δύσης.

Ανάμεσα μας κυκλοφορούν διάφοροι -αρκεί να θυμηθούμε τους αγανακτισμένους του '11- που σκεπάζονται με την ελληνική σημαία ενώ ταυτόχρονα καίνε τις σημαίες άλλων κρατών, που διαβάζουν βιβλία που προάγουν την εθνικιστική και θρησκευτική μισαλλοδοξία και ενίοτε αγοράζουν και "επιστολές του Χριστού" από τηλεοπτικό κανάλι.

Να πάψουμε να τους θεωρούμε γραφικούς.
Δεν ξέρουμε ποτέ πότε θα ξεφύγουν.

Να γίνουμε αυστηροί και να δούμε κατάματα την ζοφερή πραγματικότητα, η οποία ευνοείται και από την πολυεπίπεδη κρίση που βιώνουμε.

Υπάρχει έξαρση του φανατισμού και της βλακείας.

Αντιλαμβανόμαστε πως πρόκειται για θανατηφόρο κοκτέιλ αν κρίνουμε και από το χτεσινό μακελειό στη Ν. Ζηλανδία.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις λένε οι Κινέζοι.

Εμείς οι Έλληνες αρκούμαστε στο μια εικόνα μια λέξη: Κατάντια ή ξεφτίλα ή αίσχος ή ντροπή.
Διαλέγετε και παίρνετε.
Από χτες που είδα την φωτογραφία να κυκλοφορεί και να αναπαράγεται στα social media ήλπιζα να είναι φωτομοντάζ.
Να είναι μια άλλη fake είδηση.
Από αυτές που γεννούν πειραγμένα μυαλά που επιθυμούν να μας χειραγωγήσουν και να μας μπερδέψουν τόσο που πια να μην είμαστε σε θέση να αναγνωρίζουμε το αληθινό από το ψεύτικο, ή να συνηθίσουμε να καταπίνουμε αμάσητο ότι μας σερβίρεται χωρίς να αναζητούμε την πηγή και μια στοιχειώδη επαλήθευση.
Τίποτα όπως δεν συνέβηκε. Η φωτογραφία είναι του ΑΠΕ/ΜΠΕ και ακόμα κανένας δεν αμφισβήτησε τη γνησιότητά της.
Η κυρία βουλευτής και μέλος της "επαναστατικής" κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περπατά καμαρωτή ενώ τα σώματα ασφαλείας σε ρόλο ορντινάντσας την ακολουθούν κατά πόδας.
Είναι προφανές πως οι μόνοι που πήραν στα σοβαρά τον Πρωθυπουργό όταν ανακοίνωνε την έξοδό μας στις αγορές είναι οι βουλευτές του, οι υπουργοί του και οι λοιποί κολλητοί.
Το θλιβερό όμως δεν είναι ότι η κυρία Παπακώστα επιδεικνύει ανερυθρίαστα το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς αλλά ότι οι άλλοι, οι πολλοί, κάνουν ακριβώς το ίδιο. Μόνο που αυτοί ξέρουν να κρύβονται από τις κάμερες.
Φυσικά αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι νέες ούτε εμφανίστηκαν από το 2015 και μετά.
Δυστυχώς είδαν πολλά τα μάτια μας και τις προηγούμενες δεκαετίες.
Όμως μετά από 10 χρόνια κρίση, με τα παιδιά μας μετανάστες στο εξωτερικό, την τσέπη μας άδεια, απλήρωτοι και άνεργοι, με τα όνειρά μας πυροβολημένα δεν γίνεται να ανεχόμαστε αυτές τις συμπεριφορές, κρυφές και φανερές.
Είναι στο χέρι μας να απαλλαγούμε από όλους αυτούς που στο όνομα του λαού ασκούν εξουσία για αλλότριους σκοπούς. Σε όποιο κόμμα και να βρίσκονται.
Όσο για τα περί αντισυστημικών συμπεριφορών, τύπου δεν φορώ γραβάτα, τα ακούμε βερεσέ.

Παγκόσμια μέρα μετανάστευσης η σημερινή

Πρωτοάκουσα το τραγούδι "στο σταθμό του Μονάχου" το 1981 σε μια χοροεσπερίδα στη Βόννη. Βλέποντας δε κάποιους από τους παριστάμενους να κλαίνε ακούγοντάς το έκανα πλάκα με άλλους φοιτητές που ήταν σαν και εμένα νεοφερμένοι στη Γερμανία.
Τα χρόνια πέρασαν και όταν πια άκουγα εκεί στα ξένα μουσική, ή όταν πλησίαζαν οι γιορτές ή ακόμα και τις όμορφες ηλιόλουστες μέρες - κοντολογίς πάντα- νοσταλγούσα την οικογένεια μου και τον τόπο μου.
Η Βόννη είχε τα χίλια καλά και όμως υπήρχαν φορές που ο μολυβής ουρανός χαμήλωνε τόσο πολύ που νόμιζα θα με πλάκωνε. Κατέφευγα τότε στην ελληνική μουσική και τα ελληνικά τραγούδια και ρούφαγα μέσα από αυτά οξυγόνο της πατρίδας.
Παγκόσμια μέρα μετανάστευσης η σημερινή και η σκέψη μου πάει στους ανθρώπους που γνώρισα, συνεργάστηκα και αγάπησα τα χρόνια που έζησα Γερμανία.
Ο σταθμός του Μονάχου ήταν ο σταθμός αναφοράς για χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες που τέλος της δεκαετίας του '50 και την δεκαετία του '60 έφταναν από την Ελλάδα, αναζητώντας το μεροκάματο και το όνειρο.
Μια μέρα αφιερωμένη στη μετανάστευση η σημερινή. Αφιερωμένη και σε όλους τους απόδημους Έλληνες που σε κάθε ήπειρο έκτισαν μια μικρή Ελλάδα που μεγαλουργεί και εμπνέει.

Δολοφονία και φαρισσαϊσμός

Οι δύο φίλοι από την Ρόδο όταν αποφάσισαν να βιάσουν την Ελένη ήταν μαζί.
Όταν την κτύπησαν με το σίδερο στο κεφάλι ήταν μαζί.
Όταν την έβαλαν στο φορτηγό ήταν μαζί.
Όταν αποφάσισαν πως δεν αρκούσε να την πετάξουν από τα βράχια αλλά πως έπρεπε να της δέσουν και τα πόδια ώστε να είναι σίγουροι ότι θα εξαφανιστεί το θύμα και μαζί το έγκλημα τους ήταν μαζί.
Όμως τώρα που ξέβρασε η θάλασσα την κτηνωδία τους δεν έχουν το κουράγιο να είναι μαζί γιατί αυτό προϋποθέτει ψυχή.
Έτσι ο βορειοηπειρώτης έγινε σκέτος Αλβανός.
Όσο για τον άλλο, τον έλληνα "γόνο" ζει το θαύμα! Του ήρθε η θεία φώτιση και πήρε παραμάσχαλα την Αγία Γραφή.
Θα ήταν φυσικά μεγαλύτερο το θαύμα αν ο Αλβανός δεχόταν τη θεία φώτιση.
Δυστυχώς γι αυτόν δεν το σκέφτηκε πρώτος ο δικός του δικηγόρος.
Το ερώτημα βέβαια είναι κατά πόσο η επίκληση της " χριστιανικότητας" κάποιου αποτελεί άλλοθι γι' αυτόν και ξεπλένει το έγκλημα του ή κατά πόσο η καταγωγή κάποιου αποτελεί ενοχοποιητικό στοιχείο.