Θύμα της βαρβαρότητας είναι ο Ζακ Κωστόπουλος, ακτιβιστής μέλος της ΛΟΑΤΚΙ Κοινότητας

Κανονικοποίηση της βίας, εκφασισμός της κοινωνίας, εγκληματική αδιαφορία από πολιτεία και πολίτες για τους συνανθρώπους μας.
Πριν λίγα χρόνια καίνε ζωντανούς 4 εργαζομένους στην Marfin και δεν άνοιξε μύτη.
Λίγο αργότερα έχουμε τη δολοφονία του Φύσσα και όμως και σε αυτήν την περίπτωση οι δολοφόνοι συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους.
Χτες δολοφονήθηκε παρουσία θεατών ένας άνθρωπος ο οποίος βρισκόταν σε μειονεκτική θέση έναντι των δολοφόνων του αφού ήταν πληγωμένος και σερνόταν στο πάτωμα.
Σ' αυτόν έδειξαν την μαγκιά και το αντριλικι τους οι Ελληναράδες δολοφόνοι. Το δε φιλοθεαμον κοινό γιατί να λυπηθεί ένα κλεφτρονι που ήταν - όπως γράφουν τα ΜΜΕ- και πρεζάκιας;
Πού εξαντλήσαμε την ανθρωπιά μας και την ψυχοπονια μας;
Πότε προλάβαμε να γίνουμε τόσο χοντρόπετσοι και ανάλγητοι;

Εν τω μεταξύ άγνωστος ο αριθμός των μεταναστών που συνεχίζουν να κακοποιούνται από χρυσαυγίτες και από κάφρους εργοδότες.

Επέτειος ξανά

Μόνο για μια στιγμή μαρμαρώνει ο νους και η ψυχή στο άκουσμα της είδησης από το ΡΙΚ, ότι ο Μακάριος είναι νεκρός.
Ύστερα ο φόβος, η ανασφάλεια, τα αναπάντητα ερωτηματικά, η αγωνία να ακούσουμε ότι οι δικοί μας είναι καλά.
Ήταν 15 Ιούλη 1974. Κύπρος. Πραξικόπημα.
Πώς να τους ονοματίσει κανείς αυτούς που γυρνούν το όπλο στο γείτονα, στον φίλο και στον συγγενή; Αυτούς που το μίσος τους θολώνει την καρδιά και την κρίση.
Ζώστηκαν τα όπλα και πήραν πυρομαχικά.
Βγήκαν στους δρόμους με στρατιωτικά αυτοκίνητα και στολές παραλλαγής.
Σκόρπισαν τον πανικό.
Θέλησαν να συνθλίψουν τη Δημοκρατία.
Βασάνισαν και σκότωσαν αθώους πολίτες.
Σήμερα ακόμα υπάρχουν εκατοντάδες συγγενείς που αγωνιούν να βρουν δικούς τους αγνοούμενους, θύματα των Εοκαβητατζήδων.
Άλλοι Θαμμένοι πρόχειρα κάτω από ένα δέντρο, άλλοι πίσω από μια μάντρα και άλλοι ποιός ξέρει πού.
Δεν σεβάστηκαν ούτε γέρους, ούτε παιδιά.
Δολοφονούσαν αδιάκριτα Τουρκοκύπριους και τους παράχωναν σε ομαδικούς τάφους.
Ούτε πέρασε ποτέ από το άδειο τους κεφάλι ότι οι συνάδελφοί τους εθνικιστές της «άλλης» πλευράς θα ζητούσαν και θα έπαιρναν εκδίκηση στο πολλαπλάσιο.
Πέντε μέρες κράτησε το πανηγύρι.
Πέντε μέρες μόνο φόρεσε ο Σαμψών -ο εκλεκτός της Χούντας- το προεδρικό κουστούμι.
Τόσο όσο να δρομολογήσουν οι Τούρκοι την πρώτη εισβολή και να φτάσουν με τα πλοία τους στις ακτές της Κερύνειας.
Αν σκέφτεται κανείς ότι οι υπαίτιοι και οι ένοχοι για το πραξικόπημα και την κατοχή της Κύπρου τιμωρήθηκαν πλανάται οικτρά.
Οι «μάγκες» που μεταξύ άλλων ανατίναζαν αστυνομικούς σταθμούς, έστρεφαν τα όπλα στον άμαχο πληθυσμό στην Καθολική εκκλησία της Λεμεσού και βίαζαν τουρκοκύπριες στην Μαράθα και στο Σανταλάρη, συνέχισαν τη ζωή τους κανονικά και κάτω από την σκιά του κλάδου ελαίας του Μακαρίου.
Προφανώς με τα χρόνια αισθάνθηκαν και δικαιωμένοι γι’ αυτό και δημιούργησαν το ΕΛΑΜ, ένα παρακλάδι της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, με το οποίο εκπροσωπούνται πλέον και στη Βουλή και μάλιστα στις τελευταίες προεδρικές εκλογές κατέβασαν και υποψήφιο.
Αυτή είναι η κατάντια μας 44 χρόνια μετά.
Αλλά όπως λέει και ο λαός "έτσι κκελλέ, έτσι ξιουράφι θέλει"!

Όταν η ισότητα σκοντάφτει σε προφάσεις…(Τεκνοθεσία και αναδοχή παιδιών, άρθρο 8)

Το νομοσχέδιο που βρίσκεται προς ψήφιση στη Βουλή για την υιοθεσία (sic) και αναδοχή παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια δημιούργησε έναν μάλλον αδικαιολόγητο πανικό σε όσους διαφωνούν -ειδικά με το άρθρο 8 του νομοσχεδίου- αν κρίνει κανείς από τις τοποθετήσεις και τα σχόλιά τους στα social media.
Προσπερνώ τους ομοφοβικούς, σεξιστές και λοιπούς μισανθρώπους και στέκομαι συνειδητά στους πολιτικούς μου συνοδοιπόρους στο ΠΑΣΟΚ, στη ΔΗΣΥ, στο Κίνημα Αλλαγής, δηλ. σε όλους αυτούς που ανήκουν στην Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη.
Διαπιστώνεται μέσα από τις αναρτήσεις και τα σχόλιά τους στα κοινωνικά μέσα πως φοβούνται, ότι η εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι έτοιμη ακόμα να δεχτεί ότι ομοφυλόφιλοι θα μπορούν να είναι γονείς, άρα θα αντιδράσει στην περίπτωση υπερψήφισης του Νόμου από της ΔΗΣΥ με αποτέλεσμα να μην μας ψηφίσει στις επόμενες εκλογές.
Μάλιστα, πολλοί μιλούν εξ ονόματος του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος -όπως ισχυρίζονται- σίγουρα αν ζούσε θα ήταν και αυτός αντίθετος με το συγκεκριμένο Νόμο.
Προφανώς δεν αναφέρονται στον ίδιο τον Αντρέα Παπανδρέου, ο οποίος σχεδόν 40 χρόνια πριν, στις 13.10.1981, δήλωνε σε συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» πως «[…] Είναι φανερό ότι στα πλαίσια των γενικών μας αρχών που αφορούν τα δικαιώματα του πολίτη, θα καταργηθούν οι διακρίσεις σε βάρος των μειονοτήτων. Τα μέλη τους θ’ αντιμετωπίζονται σαν ισότιμοι πολίτες και θα έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις απέναντι στο νόμο και την πολιτεία με όλους τους Έλληνες.» Φυσικά δεν εξαιρούσε από τις μειονότητες τους ομοφυλόφιλους. Ο Παπανδρέου ήταν ηγέτης γι’ αυτό και φρόντιζε να δίνει περιεχόμενο στον όρο κοινωνική απελευθέρωση.
Ο Αντρέας Παπανδρέου δεν χάραζε πολιτική και «δρόμους» καλοπιάνοντας τη βάση του ΠΑΣΟΚ ούτε περίμενε να ωριμάσει η κοινωνία για ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις. Παρά μόνο έκανε πράξη αυτά που οραματιζόταν γιατί πίστευε ότι αξίζουν στην Ελλάδα και στους Έλληνες. Γι’ αυτό άλλωστε κέρδισε τον τίτλο του χαρισματικού ηγέτη, γεγονός που αποδέχονταν ακόμα και οι πολιτικοί του αντίπαλοι.
Το 1983 καταθέτει Νόμο στη Βουλή και φέρνει το πιο ριζοσπαστικό οικογενειακό δίκαιο που υπήρχε στην Ευρώπη. Όλες οι διατάξεις του ήταν πρωτοπόρες για την εποχή.
Ενδεικτικά αναφέρεται μόνο η κατάργηση του θεσμού της προίκας. Ο Παπανδρέου δεν μέτρησε πόσοι ψηφοφόροι είχαν παιδιά αγόρια άρα θιγόταν το συμφέρον τους και δεν θα ξαναψήφιζαν ΠΑΣΟΚ.
Σχεδόν δυο δεκαετίες αργότερα, ένας άλλος Πρόεδρος και Πρωθυπουργός της χώρας, ο Κώστας Σημίτης, παρόλο που γνώριζε πως οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, δεν δίστασε να περάσει τον Νόμο για τη διαγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες.
Είχε την Εκκλησία της Ελλάδας απέναντί του. Όμως θυσίασε την ψήφο των ζηλωτών Χριστιανών του ΠΑΣΟΚ και παραμέρισε τα μικροκομματικά οφέλη. Επένδυσε στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και στην προστασία των θρησκευτικών μειονοτήτων γιατί ήταν θέματα αρχής για τον ίδιο και για το ΠΑΣΟΚ.
Ο Γιώργος Παπανδρέου εγκαινιάζει επί της ουσίας το κυβερνητικό του έργο (2009-2011) με τον Νόμο Ιθαγένειας και ταράζει τα νερά γενικότερα στη κοινωνία αλλά και στη βάση του ΠΑΣΟΚ που σίγουρα δεν ήταν σύσσωμη υπέρ του δικαιώματος ενός παιδιού που γεννιέται στην Ελλάδα να παίρνει αυτόματα και την υπηκοότητα. Ούτε αυτός έκανε πίσω επειδή υπήρχαν αντιδράσεις.
Και φτάνουμε στο σήμερα.
Η Φώφη Γεννηματά οραματίζεται την αναγέννηση της Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης και με αποφασιστικότητα καλεί σε συμπόρευση όλους όσοι εμφορούνται από τις αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της σοσιαλδημοκρατίας και από προοδευτικές /ριζοσπαστικές ιδέες.
Φυσικά και σε αυτήν την περίπτωση υπήρξαν αυτοί που διατύπωναν τις ενστάσεις τους στο όνομα της βάσης του ΠΑΣΟΚ που χαρακτήριζαν ανέτοιμη και ζητούσαν πίστωση χρόνο για να ωριμάσει η κοινωνία και να μπορέσουμε ξανά να βρεθούμε κάτω από την ίδια πολιτική στέγη παλιοί σύντροφοι και νέοι συναγωνιστές.
Σήμερα το Κίνημα Αλλαγής είναι γεγονός και συσπειρώνει γύρω του 212.00 πολίτες γιατί η Φώφη Γεννηματά χωρίς δεύτερες σκέψεις έκανε το αποφασιστικό βήμα μπροστά.
Σέβομαι πως κάθε καινοτομία και καθετί ξένο προς τις δικές μας προσλαμβάνουσες μπορεί να μας κάνει καχύποπτούς έως αρνητικούς απέναντί του.
Αυτό όμως δεν είναι λόγος να κάνουν τα κόμματα πίσω από τις διακηρυγμένες αρχές τους, ούτε να χειραγωγούνται ή να εκβιάζονται από τους οπαδούς και τα μέλη τους.
Τουναντίον. Έχουν πρωτίστως την υποχρέωση να διαπαιδαγωγούν τους ψηφοφόρους και τα μέλη τους και να έχουν ως μόνιμο στόχο τη δημιουργία μιας δίκαιης κοινωνίας, ανθρώπινης και ανεκτικής με ελεύθερους και ισότιμους πολίτες χωρίς ταμπέλες και αποκλεισμούς.
Επειδή εμείς ως Παράταξη ευτυχήσαμε να έχουμε ηγέτες και όχι αρχηγούς, οι οποίοι επιχειρούσαν και προχωρούσαν σε κοινωνικές τομές ασύμβατες με την εποχή τους -που ωστόσο σήμερα τις θεωρούμε αυτονόητες-, θα πρέπει να συνεχιστεί αυτή η παράδοση των ριζοσπαστικών επιλογών που διαμορφώνουν τους πολιτικούς και κοινωνικούς όρους με ορίζοντα δεκαετιών.

Μάης 2018. Ο αγώνας συνεχίζεται...

Για να αλλάξουν οι κοινωνικές συνθήκες και να διασφαλιστούν τα δικαιώματά μας χρειάζεται αγώνας και απόφαση να πάει κανείς κόντρα στο κατεστημένο και πολλές φορές κόντρα και στον όχλο.

Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θα μπουν μπροστά, θα διεκδικήσουν για τους ίδιους αλλά και για τους άλλους. Ενδεχομένως θα χάσουν και την ζωή τους σ' αυτόν τον αγώνα, όπως τότε με τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργατών στο Σικάγο, το μακρινό 1886.

Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θα λουφάρουν, θα διατηρούν μια επαμφοτερίζουσα στάση από φόβο μην χάσουν αυτά που έχουν και και θα περιμένουν να απολαύσουν μόνο αυτά για τα οποία κάποιοι άλλοι παλεύουν να κερδίσουν.

Όμως, υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία, αυτοί που δηλώνουν ότι η κοινωνία μας είναι ανέτοιμη για ριζοσπαστικές αλλαγές και πρέπει να περιμένουμε. Ευτυχώς που δεν κυριαρχεί πάντα η άποψή τους και μπορούμε να κάνουμε βήματα προς το μέλλον.

Ευτυχώς για όλους μας που κάποιοι οραματιστές είναι έτοιμοι να αναλάβουν το προσωπικό, το πολιτικό και το εργασιακό κόστος των επιλογών τους ώστε να … να βολευόμαστε και οι υπόλοιποι.

Ούτε η ίδια Σαπφώ θα γλίτωνε. Θα ήθελαν σίγουρα να την κάψουν.

Ο Πρωθυπουργός οφείλει να βάλει ως προσωπικό του στοίχημα την καταστολή των ακροδεξιών και νεοναζιστών και να επιβάλει και στον κυβερνητικό του εταίρο να καταγγείλει δημόσια τις φονικές επιθέσεις που δέχονται οι πρόσφυγες.

Θέλουμε ως πολίτες αυτής της χώρας να ξέρουμε τη θέση του κυβερνητικού εταίρου κ. Καμμένου για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.

Απαιτούμε από την κυβέρνηση να διασφαλίσει τα ανθρώπινα δικαιώματα των προσφύγων και να προστατέψει όλους τους πολίτες της Ελλάδας.

Είναι απίστευτο να ακούγονται στον τόπο μας ιαχές «Κάψτε τους ζωντανούς». Αυτό φώναζαν μέχρι τα ξημερώματα σχεδόν οι ακροδεξιοί στην πλατεία Σαπφούς στη Μυτιλήνη και αναφερόντουσαν σε ανθρώπους. Σε άντρες, σε γυναίκες, σε παιδιά.

Έχει σημασία από πού κατάγονται, τι χρώμα έχουν ή σε τι θεό πιστεύουν αυτά τα απελπισμένα πλάσματα που η μοίρα τους έφερε στη δική μας την Πατρίδα;

Οι ακροδεξιοί, οι οποίοι είναι Ελληναράδες, άριοι και Χριστιανοί θα πουν πως ναι, έχει σημασία και πως γι’ αυτό στρέφονται εναντίον τους και θέλουν την εξόντωσή τους.
Όμως, στην πραγματικότητα είναι πρόσχημα. Το πρόβλημα ξεκινά από τους ίδιους που δεν έχουν σχέση με τον άνθρωπο, την ανθρωπιά, την ενσυναίσθηση.

Οι λόγοι που οδηγούν κάποιον στην θλιβερή θέση να ασκεί ο ίδιος βία και ειδικά να προτρέπει να κάψουν, να θανατώσουν άλλους ανθρώπους, αποτελεί αντικείμενο της επιστήμης.

Ποιοι είναι αυτοί που πρωταγωνίστησαν στα επεισόδια στη Λέσβο, ποιοι είναι αυτοί που βγαίνουν τις νύχτες σαν τα τρωκτικά από τις τρύπες τους και επιτίθενται σε όποιον διαφέρει από αυτούς και που συστηματικά αναμοχλεύουν βασικά ένστικτα του όχλου εξωθώντας τον να κινηθεί εναντίον του «άλλου», είναι δουλειά της αστυνομίας και της Δικαιοσύνης.

Αυτοί όμως που οφείλουν να προστατέψουν τους θεσμούς, την κοινωνία, τους πολίτες είναι ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του.
Γνωρίζουμε, ότι πριν μερικά χρόνια έπεσαν λόγω κρίσης οι «φερετζέδες» και η πλατεία Συντάγματος γέμισε εκτός από «ανυποψίαστους» πολίτες και από αγανακτισμένους νεοναζιστές, ρατσιστές, φασίστες.

Δυστυχώς για τη Δημοκρατία, συνευρέθηκαν και αγανάκτησαν μαζί τους, άρα κανονικοποίησαν και νομιμοποίησαν τη συμπεριφορά και τη δράση τους και «αριστεροί» αγανακτισμένοι, οι οποίοι σήμερα μας κυβερνούν.

Οι σημερινοί κυβερνώντες φέρουν ηθική ευθύνη για την άνοδο της ΧΑ και πρέπει να βιαστούν να επανορθώσουν προτού να αρχίσουν να πέφτουν και στα δικά τους κεφάλια κροτίδες, πέτρες, μπουκάλια, παρτέρια.

Τότε πράγματι θα είναι πολύ αργά για όλους μας.

Ο λάθος άνθρωπος, στη λάθος θέση, τη λάθος ώρα

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ πέραν των πολλών κοινών που έχουν είναι και η ετοιμότητά τους στις ατάκες. Με ατάκες εκλέχτηκαν κυβέρνηση και με ατάκες αντιμετωπίζουν τους πολιτικούς -και όχι- μόνο αντίπαλους τους.
Γιατί φυσικά μέχρι εκεί μπορούν. Διαφορετικά θα ήξεραν ότι υπάρχει μια αιτιώδης συσχέτιση μεταξύ αυτών που λένε ή πράττουν και του εξερχόμενου αποτελέσματος που εισπράττουμε εν τέλει εμείς ως χώρα και ως πολίτες.
Προφανώς, θεώρησαν ότι τόσο στην περίπτωση της φυλάκισης των δυο Ελλήνων στρατιωτών από τους Τούρκους όσο και της παρατεταμένης έντασης στο Αιγαίο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, θα ξεμπέρδευαν, με ατάκες και κορώνες και ενίοτε μαγκιές.
Φευ! Οι δυο στρατιώτες παραμένουν έγκλειστοι χωρίς καν να τους απαγγελθεί καταγγελία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα συνεχίζουν αμφισβητούνται και να παραβιάζονται από την γείτονα.
Εν τω μεταξύ, στα ξένα δημοσιεύματα όλο και πιο συχνά τις τελευταίες μέρες γίνεται αναφορά σε πιθανό πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Εκεί οδηγήθηκαν τα πράγματα, γιατί σαφώς η διπλωματία δεν είναι το φόρτε αυτής της Κυβέρνησης. Αντίθετα, φόρεσαν στολή παραλλαγής και επιχείρησαν να «πουλήσουν» πατριωτισμό στο χειμαζόμενο λαό μας, βάζοντας σε πρώτη μοίρα την εγωπάθεια και την ματαιοδοξία τους. Φυσικά, την παράμετρο να κάνει και ο Ερντογάν, όπως και αυτοί, κινήσεις για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης την προσπέρασαν.
Γιατί είναι ανίκανοι να ασκήσουν υπεύθυνα και προς όφελος της χώρας μας πολιτική άμυνας και ασφάλειας.
Αυτοί ξέρουν από καταλήψεις μόνο. Στα νιάτα τους ονειρεύτηκαν πως θα είναι πρωταγωνιστές σε επαναστάσεις, που όχι μόνο δεν τόλμησαν ποτέ να κάνουν, αλλά ευχαρίστως συμβιβάστηκαν με όλους και με όσα κατηγορούσαν.
Τρανταχτό παράδειγμα, ότι τώρα αισθάνονται ασφάλεια στην «τρυφερή» αγκαλιά της Ευρώπης γιατί παίρνει θέση εναντίον της Τουρκίας. Πρόκειται ασφαλώς για την ίδια Ευρώπη που 9 χρόνια πριν καθύβριζαν και έκαιγαν τη σημαία της γιατί ήθελαν την εξουσία- και ως γνωστό, ό σκοπός αγιάζει τα μέσα.
Όπως όλοι, έτσι και αυτοί γνωρίζουν -ή τουλάχιστον όφειλαν να γνωρίζουν- ότι όλα τα χρόνια υπάρχει κίνδυνος επεισοδίου στο Αιγαίο.
Όμως, οι προηγούμενες κυβερνήσεις, οι συστημικές κατά την τωρινή, κατόρθωναν μέσω της διπλωματίας και της ειρηνικής οδού να οδηγούν τις κρίσεις σε εκτόνωση.
Σε αντίθεση με αυτούς, ο σημερινός υπουργός Άμυνας, βρίσκεται παγιδευμένος στα λάθη τακτικής που ακολούθησε και αντί να παραιτηθεί συνεχίζει με την ίδια οίηση να διερωτάται γιατί να δέχεται λεκτικές επιθέσεις από τους Τούρκους και να μιλά για ακήρυχτο πόλεμο.
Προφανώς, δεν γνωρίζει ότι ο τελευταίος «ακήρυχτος» πόλεμος ήταν ο ελληνοτουρκικός το 1897, στον οποίο ηττηθήκαμε.
Ο πόλεμος δεν είναι παίξε γέλασε και ας μη ξεχνούμε ότι μόλις πριν λίγες μέρες θυσιάστηκε ο σμηναγός Γιώργος Μπαλταδώρος στο βωμό μιας παρατεταμένης έντασης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Ο Πρωθυπουργός θα πρέπει να αποφασίσει. Ή θα θυσιάσει την φιλία του και την στήριξη που έχει από τον Καμμένο ή την χώρα.

Tιμωρητικά πλήγματα υπάρχουν μόνον εναντίον των λαών και των πολιτών

Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ πάντα έβρισκαν και συνεχίζουν να βρίσκουν αφορμή να βομβαρδίσουν άλλες χώρες.
Τα παραδείγματα αμέτρητα. Η λίστα είναι ενδεικτική!

Επικαλούνται πότε τα χημικά, πότε τα πυρηνικά όπλα και κυρίως την δήθεν αγωνία τους για το καλό και το μέλλον της ανθρωπότητας σε περιοχές που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά τους.

Φυσικά, ποτέ δεν θα επικαλεστούν το συμφέρον, ή το πετρέλαιο, ή τον γεωστρατηγικό έλεγχο της περιοχή και τα κέρδη. Κοντολογίς, όλους τους λόγους που τους οδηγούν να θέλουν να ελέγχουν τον πλούτο και την τύχη των άλλων χωρών.
Αυτή είναι η αιτία των "χειρουργικών" και μη επεμβάσεών τους.

Στη Συρία, αυτή τη φορά σειρά έχουν τα χημικά.
Βρίσκουν ξανά συμμάχους εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης και εντός Ελλάδας.
Και αυτό είναι λυπηρό, ειδικά με δεδομένο ότι ακόμα δεν έχει επιβεβαιωθεί η χρήση χημικών όπλων, η οποία σαφώς είναι καταδικαστέα.

Όσοι 'δικαιολογούν' τους βομβαρδισμούς -αυτές τις φονικές ενέργειες- είναι αδικαιολόγητοι.

Δεν υπάρχουν τιμωρητικά πλήγματα εναντίον καθεστώτων.

Υπάρχουν τιμωρητικά πλήγματα μόνον εναντίον των λαών και των πολιτών, τα οποία μεταφράζονται σε δολοφονίες άμαχου πληθυσμού, ακρωτηριασμούς, βίαιους αποχωρισμούς οικογενειών, ορφάνια, πείνα, ένδεια, προσφυγιά.

Υπάρχουν ακόμα πλήγματα στον οικουμενικό πολιτισμό, αφού ισοπεδώνονται Μνημεία χιλιετιών και εξοντώνονται οι Μεσοποτάμιοι πολιτισμοί.

Όσοι έζησαν και επέζησαν βομβαρδισμών, κουβαλούν εσαεί στα αυτιά τους τον καταραμένο βόμβο των αεροπλάνων και νιώθουν εκείνη την αγωνία που τρυπά τα σωθικά τους και τους υποχρεώνει να κρατούν την ανάσα τους μέχρι να διαπιστώσουν ότι η βόμβα δεν έσκασε δίπλα τους, υπήρξαν και αυτή τη φορά τυχεροί και αρχίζουν ξανά να ελπίζουν μέχρι να περάσει πάνω από το κεφάλι τους ξανά το βομβαρδιστικό.

Ας προχωρήσουν, λοιπόν, η Ευρώπη και οι διεθνείς Οργανισμοί σε ένα ειρηνικό τρόπο επίλυσης και τερματισμού του εμφυλίου στη Συρία.
Δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί η διπλωματία και η διεθνής Κοινότητα οφείλει να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Επιβάλλεται να δοθεί επιτέλους ένα τέλος στο δράμα του Συριακού Λαού.