Παγκόσμια μέρα μετανάστευσης η σημερινή

Πρωτοάκουσα το τραγούδι "στο σταθμό του Μονάχου" το 1981 σε μια χοροεσπερίδα στη Βόννη. Βλέποντας δε κάποιους από τους παριστάμενους να κλαίνε ακούγοντάς το έκανα πλάκα με άλλους φοιτητές που ήταν σαν και εμένα νεοφερμένοι στη Γερμανία.
Τα χρόνια πέρασαν και όταν πια άκουγα εκεί στα ξένα μουσική, ή όταν πλησίαζαν οι γιορτές ή ακόμα και τις όμορφες ηλιόλουστες μέρες - κοντολογίς πάντα- νοσταλγούσα την οικογένεια μου και τον τόπο μου.
Η Βόννη είχε τα χίλια καλά και όμως υπήρχαν φορές που ο μολυβής ουρανός χαμήλωνε τόσο πολύ που νόμιζα θα με πλάκωνε. Κατέφευγα τότε στην ελληνική μουσική και τα ελληνικά τραγούδια και ρούφαγα μέσα από αυτά οξυγόνο της πατρίδας.
Παγκόσμια μέρα μετανάστευσης η σημερινή και η σκέψη μου πάει στους ανθρώπους που γνώρισα, συνεργάστηκα και αγάπησα τα χρόνια που έζησα Γερμανία.
Ο σταθμός του Μονάχου ήταν ο σταθμός αναφοράς για χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες που τέλος της δεκαετίας του '50 και την δεκαετία του '60 έφταναν από την Ελλάδα, αναζητώντας το μεροκάματο και το όνειρο.
Μια μέρα αφιερωμένη στη μετανάστευση η σημερινή. Αφιερωμένη και σε όλους τους απόδημους Έλληνες που σε κάθε ήπειρο έκτισαν μια μικρή Ελλάδα που μεγαλουργεί και εμπνέει.

Δολοφονία και φαρισσαϊσμός

Οι δύο φίλοι από την Ρόδο όταν αποφάσισαν να βιάσουν την Ελένη ήταν μαζί.
Όταν την κτύπησαν με το σίδερο στο κεφάλι ήταν μαζί.
Όταν την έβαλαν στο φορτηγό ήταν μαζί.
Όταν αποφάσισαν πως δεν αρκούσε να την πετάξουν από τα βράχια αλλά πως έπρεπε να της δέσουν και τα πόδια ώστε να είναι σίγουροι ότι θα εξαφανιστεί το θύμα και μαζί το έγκλημα τους ήταν μαζί.
Όμως τώρα που ξέβρασε η θάλασσα την κτηνωδία τους δεν έχουν το κουράγιο να είναι μαζί γιατί αυτό προϋποθέτει ψυχή.
Έτσι ο βορειοηπειρώτης έγινε σκέτος Αλβανός.
Όσο για τον άλλο, τον έλληνα "γόνο" ζει το θαύμα! Του ήρθε η θεία φώτιση και πήρε παραμάσχαλα την Αγία Γραφή.
Θα ήταν φυσικά μεγαλύτερο το θαύμα αν ο Αλβανός δεχόταν τη θεία φώτιση.
Δυστυχώς γι αυτόν δεν το σκέφτηκε πρώτος ο δικός του δικηγόρος.
Το ερώτημα βέβαια είναι κατά πόσο η επίκληση της " χριστιανικότητας" κάποιου αποτελεί άλλοθι γι' αυτόν και ξεπλένει το έγκλημα του ή κατά πόσο η καταγωγή κάποιου αποτελεί ενοχοποιητικό στοιχείο.

Ούτε μια λιγότερη...

Αηδία και αποτροπιασμό προκαλούν οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες σχετικά με τη δολοφονία της άτυχης κοπέλας στη Ρόδο.
Την βίασαν, την κακοποίησαν, την άφησαν αναίσθητη, της έδεσαν τα πόδια και την πέταξαν στα βράχια.
Ήταν γυναίκα και τόλμησε να απορρίψει δύο αρσενικά.

Δύο μήνες πριν κλωτσοκόπησαν μέχρι θανάτου έναν άνθρωπο που ήταν πεσμένος καταγής και ανίκανος να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Ήταν ο Ζακ και ήταν διαφορετικός.

Πριν λίγες μέρες σκότωσαν ένα συμπολίτη μας στην Κέρκυρα.
Ποιος νοιάζεται, ήταν Αλβανός.

Σεξισμός, μισογυνισμός, ομοφοβία, ρατσισμός.
Το παρόν μας ίδιο και απαράλλαχτο με το χτες μας και το μακρινό παρελθόν μας.
Οι άνθρωποι μακρυά από ανθρώπινες αξίες και αρχές.
Η ανθρώπινη ζωή κοστίζει λιγότερο από όσο τα εμπορεύματα και ο αρρωστημένος εγωισμός.
Και δυστυχώς πολύ δυστυχώς υπάρχουν και οι (απ)άνθρωποι που πάντα θα βρουν δικαιολογίες για τα τέρατα που βιάζουν και δολοφονούν.

1940...ΟΧΙ

Πριν 78 χρόνια εμείς οι Έλληνες φωνάξαμε ΟΧΙ στο φασισμό.
Ας το ξανακάνουμε.
Το οφείλουμε σε εκείνους που πολέμησαν, που πείνασαν και που πέθαναν είτε από βόλι είτε από κακουχία.
Καλές οι παρελάσεις αλλά η δικαίωση ενός αγώνα έρχεται μόνο με αγώνα.
Έτσι τιμούμε τη σημαία μας με ότι αυτή συμβολίζει.

Φυσικά να δικαστεί ο Παπαντωνίου και ο κάθε Παπαντωνίου γιατί χρηματίστηκε, ή φοροδιέφυγε, είτε γιατί ξεπλένει μαύρο χρήμα και αν κριθεί ένοχος τότε να τιμωρηθει παραδειγματικά. Θα πρέπει μάλιστα να προβλέπεται και έξτρα ποινή σε δημόσια πρόσωπα που με τη συμπεριφοφά τους συνδράμουν στην απαξίωση της πολιτικής από του πολίτες.

Η προφυλάκιση όμως του ζεύγους Παπαντωνίου δεν έγινε γιατί κάποιοι ορκίστηκαν να υπηρετούν την Θέμιδα.
Παρά μόνο γιατί αφενός το προανήγγειλε ο κ. Πολάκης, και αφετέρου γιατί κάποιοι ορκίστηκαν να στήσουν εκ νέου ένα σόου με στόχο να πληγεί το ΠΑΣΟΚ και το πολιτικό του προσωπικό - στο σύνολό του- και κατά συνέπεια και το Κίνημα Αλλαγής.

Γεγονός είναι ότι η κυβέρνηση γνωρίζει πως χάνει σε δημοφιλία και γι' αυτό θυμάται πως οι "κρεμάλες" που στήθηκαν στο Σύνταγμα πριν μερικά χρόνια, συνετέλεσαν καθοριστικά στην άνοδο των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ.
Άρα επαναφέρει την παλιά, καλή και δοκιμασμένη συνταγή. Κρεμά τον αντίπαλο στα μανταλάκια και αμολά το πολύπαθο πλήθος για να τον λιντσάρει.

Θυμάται επίσης πόσο πολύ "βοήθησε" τη ΝΔ η παραπομπή του Τσοχατζόπουλου παραμονές εκλογών.
Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να βρει το δικό του Τσοχατζόπουλο στο πρόσωπο του Παπαντωνίου.

Καλά και άγια όσα θυμάται η Κυβέρνηση, σημασία όμως έχουν κυρίως όλα αυτά που ξεχνά:

Πρώτον, ότι στο ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξαν μόνο Τσοχατζόπουλοι και Παπαντωνίου, οι οποίοι παρεμπιπτώντως διαγράφηκαν από το κόμμα τους πολύ πριν απασχολήσουν τη δικαιοσύνη. Στο ΠΑΣΟΚ κυρίως πλειοψηφούν οι προσωπικότητες που τίμησαν το κόμμα που τους ανέδειξε και υπηρέτησαν τον λαό.

Επίσης, η κυβέρνηση ξεχνά ότι επί ΠΑΣΟΚ και συγκεκριμένα κατά τη δίχρονη μόνο θητεία της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου εφαρμόστηκαν μεταξύ άλλων και οι εξής μεταρρυθμίσεις:
-Αναμόρφωση του θεσμού του «πόθεν έσχες» των πολιτικών προσώπων και καθιέρωση της δημοσίευσης και στο διαδίκτυο των δηλώσεων, ώστε να υπάρχει πλήρης διαφάνεια και κοινωνικός έλεγχος.
-Ποινικοποίηση της φοροδιαφυγής.
-Καθιέρωση του θεσμού του εισαγγελέα οικονομικού εγκλήματος.
-Δημιουργία της Αρχή καταπολέμησης του μαύρου χρήματος.
-Κατάργηση του τραπεζικού απορρήτου έναντι των ελεγκτικών αρχών.
-Καθιέρωση του ελέγχου, μέσω της Τράπεζας της Ελλάδος, της νομιμότητας των καταθέσεων που μεταφέρονται στο εξωτερικό.

Τρίτον, έχει μεγάλη σημασία να θυμάται ο ΣΥΡΙΖΑ ότι με Νόμο του δικού του Υπουργού, του κ. Παρασκευόπουλου, συνεχίζουν να αποφυλακίζονται και να κυκλοφορούν ελεύθεροι δολοφόνοι και τρομοκράτες.

Θύμα της βαρβαρότητας είναι ο Ζακ Κωστόπουλος, ακτιβιστής μέλος της ΛΟΑΤΚΙ Κοινότητας

Κανονικοποίηση της βίας, εκφασισμός της κοινωνίας, εγκληματική αδιαφορία από πολιτεία και πολίτες για τους συνανθρώπους μας.
Πριν λίγα χρόνια καίνε ζωντανούς 4 εργαζομένους στην Marfin και δεν άνοιξε μύτη.
Λίγο αργότερα έχουμε τη δολοφονία του Φύσσα και όμως και σε αυτήν την περίπτωση οι δολοφόνοι συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους.
Χτες δολοφονήθηκε παρουσία θεατών ένας άνθρωπος ο οποίος βρισκόταν σε μειονεκτική θέση έναντι των δολοφόνων του αφού ήταν πληγωμένος και σερνόταν στο πάτωμα.
Σ' αυτόν έδειξαν την μαγκιά και το αντριλικι τους οι Ελληναράδες δολοφόνοι. Το δε φιλοθεαμον κοινό γιατί να λυπηθεί ένα κλεφτρονι που ήταν - όπως γράφουν τα ΜΜΕ- και πρεζάκιας;
Πού εξαντλήσαμε την ανθρωπιά μας και την ψυχοπονια μας;
Πότε προλάβαμε να γίνουμε τόσο χοντρόπετσοι και ανάλγητοι;

Εν τω μεταξύ άγνωστος ο αριθμός των μεταναστών που συνεχίζουν να κακοποιούνται από χρυσαυγίτες και από κάφρους εργοδότες.

Επέτειος ξανά

Μόνο για μια στιγμή μαρμαρώνει ο νους και η ψυχή στο άκουσμα της είδησης από το ΡΙΚ, ότι ο Μακάριος είναι νεκρός.
Ύστερα ο φόβος, η ανασφάλεια, τα αναπάντητα ερωτηματικά, η αγωνία να ακούσουμε ότι οι δικοί μας είναι καλά.
Ήταν 15 Ιούλη 1974. Κύπρος. Πραξικόπημα.
Πώς να τους ονοματίσει κανείς αυτούς που γυρνούν το όπλο στο γείτονα, στον φίλο και στον συγγενή; Αυτούς που το μίσος τους θολώνει την καρδιά και την κρίση.
Ζώστηκαν τα όπλα και πήραν πυρομαχικά.
Βγήκαν στους δρόμους με στρατιωτικά αυτοκίνητα και στολές παραλλαγής.
Σκόρπισαν τον πανικό.
Θέλησαν να συνθλίψουν τη Δημοκρατία.
Βασάνισαν και σκότωσαν αθώους πολίτες.
Σήμερα ακόμα υπάρχουν εκατοντάδες συγγενείς που αγωνιούν να βρουν δικούς τους αγνοούμενους, θύματα των Εοκαβητατζήδων.
Άλλοι Θαμμένοι πρόχειρα κάτω από ένα δέντρο, άλλοι πίσω από μια μάντρα και άλλοι ποιός ξέρει πού.
Δεν σεβάστηκαν ούτε γέρους, ούτε παιδιά.
Δολοφονούσαν αδιάκριτα Τουρκοκύπριους και τους παράχωναν σε ομαδικούς τάφους.
Ούτε πέρασε ποτέ από το άδειο τους κεφάλι ότι οι συνάδελφοί τους εθνικιστές της «άλλης» πλευράς θα ζητούσαν και θα έπαιρναν εκδίκηση στο πολλαπλάσιο.
Πέντε μέρες κράτησε το πανηγύρι.
Πέντε μέρες μόνο φόρεσε ο Σαμψών -ο εκλεκτός της Χούντας- το προεδρικό κουστούμι.
Τόσο όσο να δρομολογήσουν οι Τούρκοι την πρώτη εισβολή και να φτάσουν με τα πλοία τους στις ακτές της Κερύνειας.
Αν σκέφτεται κανείς ότι οι υπαίτιοι και οι ένοχοι για το πραξικόπημα και την κατοχή της Κύπρου τιμωρήθηκαν πλανάται οικτρά.
Οι «μάγκες» που μεταξύ άλλων ανατίναζαν αστυνομικούς σταθμούς, έστρεφαν τα όπλα στον άμαχο πληθυσμό στην Καθολική εκκλησία της Λεμεσού και βίαζαν τουρκοκύπριες στην Μαράθα και στο Σανταλάρη, συνέχισαν τη ζωή τους κανονικά και κάτω από την σκιά του κλάδου ελαίας του Μακαρίου.
Προφανώς με τα χρόνια αισθάνθηκαν και δικαιωμένοι γι’ αυτό και δημιούργησαν το ΕΛΑΜ, ένα παρακλάδι της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, με το οποίο εκπροσωπούνται πλέον και στη Βουλή και μάλιστα στις τελευταίες προεδρικές εκλογές κατέβασαν και υποψήφιο.
Αυτή είναι η κατάντια μας 44 χρόνια μετά.
Αλλά όπως λέει και ο λαός "έτσι κκελλέ, έτσι ξιουράφι θέλει"!