Γι' αυτό δραπετεύει ο σοσιαλισμός

Αν αληθεύουν τα δημοσιεύματα και τοποθετηθεί ο Νίκος Χριστοδουλάκης ως επικεφαλής της διαπραγμάτευσης για το χρέος, τότε έρχονται τα πάνω-κάτω.
Ειδικά για κάποιους Πασόκους, αυτόκλητους «εισαγγελείς», που από το 2010 επιχαίρουν γιατί στο ΣΥΡΙΖΑ πήγαν μόνο οι εσωκομματικοί τους αντίπαλοι.

Τελικά το άρωμα της εξουσίας μοιάζει να έλκει όχι μόνο Τσοχατζοπουλικούς και λοιπούς συγγενείς αλλά και επώνυμους εκσυγχρονιστές.

Άξιον απορίας είναι κατά πόσο θα μπορέσουν όλοι αυτοί που επί 3 δεκαετίες δηλητηρίαζαν το ΠΑΣΟΚ με τις διαφορές τους και τις εντός του κόμματος φράξιες να βρεθούν ξανά μαζί.
Εκτός, βέβαια, και αν πρότεινε ο Κοτσακάς τον Χριστοδουλάκη!
Όλα πλέον είναι πιθανά σ’ αυτή τη χώρα και όλα είναι αναμενόμενα από τους ανθρώπους που κατά διαστήματα κρατούσαν την τύχης της – και την τύχη μας – στα χέρια τους.

Αν δεχτεί ο Χριστοδουλάκης τη θέση, αθροίζεται αυτόματα με τους υπόλοιπους που δίνουν φιλί ζωής στην κυβέρνηση. Ενδεχομένως και να το επιθυμεί.

Όμως, το μήνυμα που θα φτάσει στον κόσμο είναι πως ο Τσίπρας αρχίζει να μαζεύει και τα ορφανά του Σημίτη. Ανεπίτρεπτο και μόνο ως σκέψη!
Από την άλλη, αν ισχύει κάτι τέτοιο, ακυρώνεται και το σενάριο που εξυφαίνουν κάποιοι σημιτικοί σύντροφοι που παραμένουν στο ΠΑΣΟΚ, όπου θέλουν τον Παπανδρέου να σπεύδει στο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί η βαθύτερη επιθυμία τους έως και εμμονή είναι ο πλήρης αποπαπανδρεϊσμός του κόμματος.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι για να μπορέσει ο Τσίπρας να διατηρήσει τα ποσοστά του και να μπορέσει να κυβερνήσει αποτελεσματικά χρειάζεται ανθρώπους που γνωρίζουν από κομματική-οργανωτική δουλειά και από ανθρώπους που ξέρουν να κυβερνούν.
Κατανοητός λοιπόν ο λόγος που απευθύνθηκε και συνεχίζει να απευθύνεται στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Το ζήτημα βρίσκεται αλλού: πώς αυτά τα στελέχη αποδέχονται να εγκαταλείψουν τον πολιτικό-ιδεολογικό τους χώρο και να ενσωματωθούν ή συνεργαστούν με ένα πολιτικό μόρφωμα που από το 2009 ακυρώνει διαρκώς την ταυτότητά του στην προσπάθεια του να την αναδιαμορφώσει.
Που κλέβει στοιχεία και χαρακτηριστικά του ΠΑΣΟΚ, την ίδια ώρα που το απαξιώνει ποικιλοτρόπως.
Που λέει ψέματα, που δημαγωγεί, που δημιουργεί εμφυλιακές καταστάσεις και που προσπαθεί να επιβάλει στην κοινωνία μιαν εικονική πραγματικότητα.

Πώς μπορούν αυτοί οι πρώην σύντροφοι στο ΠΑΣΟΚ να συναγελάζονται και κυρίως να ανέχονται την απαξίωση του πολιτικού χώρου που τους ανέδειξε και που φυσικά υπηρέτησαν τόσο χρόνια;
Ποια δύναμη τους επιβάλλει να μην μπορούν να αρνηθούν μια θέση κάτω από τη σκιά της εξουσίας;

Η απάντηση είναι γνωστή και σίγουρα δεν εμπεριέχει ούτε ιδεολογικούς ούτε πολιτικούς όρους.

Το σχολείο είναι δικαίωμα για κάθε παιδί. Είναι δικαίωμα και για τα προσφυγόπουλα.

Παιδάκια που επέζησαν της λαίλαπας του πολέμου.
Παιδάκια που ανέβηκαν τον Γολγοθά κολυμπώντας και παλεύοντας με τα κύματα.
Αθώα παιδιά που έφτασαν στα χώματά μας αναζητώντας το μέλλον.
Όσοι ξέρουμε από προσφυγιά και όσοι κουβαλούμε στη ψυχή και στο νου μιαν Πατρίδα που η βία μας υποχρέωσε να εγκαταλείψουμε.
Όσοι ζούμε εδώ αλλά μια άλλη Πατρίδα τρέφει τα όνειρά μας.
Όσων οι γονείς και η παππούδες έφτασαν πρόσφυγες από τις Κυδωνιές, την Τραπεζούντα,την Καρπασία τον Καύκασο,την Κερύνεια, την Προύσα κυνηγημένοι στην Ελλάδα.
Όλοι όσοι κλάψαμε σε κάποιο σταθμό γιατί τα τρένα πήραν μακριά το παιδί, τον πατέρα, τον αδελφό.
Όσοι περιμέναμε με αγωνία ένα γράμμα να φτάσει από το Νέο Κόσμο, να ρίξει βάλσαμο στη ψυχή μας.
Όσοι ζήσαμε την προσμονή να αγκαλιάσουμε σφιχτά τους ξενιτεμένους μας.
Όλη η Ελλάδα, δηλαδή. Από άκρη σ’ άκρη.

Σε σας τα ξένα παιδάκια που ο πόλεμος, η βία, η φτώχεια, και μια μπαταρισμένη βάρκα έφερε στο κατώφλι μας, ευχόμαστε αυτό το σχολείο που σήμερα σας υποδέχεται, να θρέψει τα όνειρά σας.
Να σας πείσει ότι είστε ευπρόσδεκτοι σ’ αυτόν το τόπο.
Αυτό το σχολείο που σήμερα σας υποδέχεται ευχόμαστε να μπορέσει να πάρει το φόβο σας και να σας δώσει ελπίδα.

Επίσης,ευχόμαστε ολόψυχα να βρεθεί και το σχολείο που θα ανοίξει τις πόρτες του και στα προσφυγόπουλα άνω των 15 χρονών που πέφτουν θύματα των κλειστών» μυαλών των κρατούντων.

Καλή αρχή.

Ελέησον...!

Παρά το άδειασμά του από τον Πρωθυπουργό και την συνεπαγόμενη αναδίπλωση του, ο Υπουργός Παιδείας και -του ενός μάλλον- Θρησκεύματος διατηρεί παροιμιώδη ψυχραιμία και φυσικά δεν παραιτείται.

Η ύπαρξη και λειτουργία ενός κοσμικού κράτους χωρίς εκκλησιαστικά εξαπτέρυγα και βυζαντινά σύνδρομα κατέληξε ένα ιδεοληπτικό στοίχημα του κ. Φίλη, το οποίο χάθηκε κατά τη δίωρη συνεδρίαση των κκ Τσίπρα και Ιερώνυμου.

Χρειάζεται πολιτικό κουράγιο για να γίνουν μεταρρυθμίσεις και να υπάρξει αποσαφήνιση των διακριτών ρόλων κράτους και εκκλησίας.
Στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν (2000) υπήρξε κυβέρνηση –όντως όχι τόσο αριστερή όσο αυτή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ- που κατήργησε την αναγραφή του θρησκεύματος στην ταυτότητα χωρίς να λογαριάσει πολιτικό κόστος και παρά τις θυελλώδεις αντιδράσεις σκοταδιστών, φανατικών, και θρησκόληπτων που μεταφορικά και κυριολεκτικά «μαύρισαν» το Σύνταγμα.

Οι κωλοτούμπες της κυβέρνησης πολλές, οι αθετήσεις εξαγγελιών και υποσχέσεων ακόμα περισσότερες.
Όμως, ότι θα έφτανε στο σημείο να οπισθοχωρήσει ατάκτως μπροστά στο ράσο ουδείς το περίμενε.
Προφανώς έπεσε θύμα των «Καμμένων» αντανακλαστικών της!

Είναι σαφές ότι η χώρα πρέπει να παραμείνει αυστηρά προσηλωμένη στις αξίες του δυτικού πολιτισμού.
Διαφορετικά, κρίνοντας από τις ασθενικές αντιστάσεις των κυβερνώντων έναντι στη σθεναρή θέληση της Εκκλησίας να διατηρήσει βυζαντινά κεκτημένα, κινδυνεύουμε να ηττηθούμε …κατά κράτος.

Τιμημένα γερατειά...

Ενοχλήθηκε -λέει- ο Πρωθυπουργός για τη χρήση χημικών εναντίον των συνταξιούχων και ζήτησε εξηγήσεις από τον αρμόδιο Υπουργό.
So what Mr. Tsipras;
O κ. Τόσκας θα παραιτηθεί; Όχι!
Οι συντάξεις των συνταξιούχων θα επιστρέψουν σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο; Όχι!
Η κυβερνητική διανομή "σανού" θα σταματήσει; Όχι!
Γι' αυτό και δε σημαίνει απολύτως τίποτα για τους συνταξιούχους η ενόχληση του Πρωθυπουργού, όσο σφοδρή και να είναι...

H Ομογένεια περιμένει εξηγήσεις από τον Υπουργό Παιδείας...

Ο κ. Φίλης δίνει συνέντευξη στο Νίκο Χατζηνικολάου ((Real.gr, 13.09.2016). Κάνει αναφορές στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση του Εξωτερικού, αποκαλύπτει σκάνδαλα στη μισθοδοσία των εκπαιδευτικών της Βαυαρίας, υπόσχεται ότι ο Νέος Νόμος θα αντιμετωπίσει τα κακώς κείμενα και βάζει τους οργανωμένους φορείς της Ομογένειας απέναντί του.

Όταν το κέικ πετύχει μια φορά, τότε ασφαλώς και την επόμενη φορά θα χρησιμοποιηθεί η ίδια συνταγή. Αν πετύχει και τη δεύτερη, τότε αδιαπραγμάτευτα το κέικ θα φτιάχνεται πάντα με τα ίδια απαράλλακτα υλικά.

Αυτό έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ανακάλυψε τη σωστή συνταγή. Τα υλικά γνωστά και δοκιμασμένα: δημαγωγία, ανακάλυψη σκανδάλων, διχασμός ανάμεσα στο «εμείς» και οι «άλλοι», παραγωγή αρνητικών συναισθημάτων - θυμός και επιθετικότητα-, υποδαύλιση σκοτεινών ενστίκτων, εργαλειοποίηση του φόβου και της άγνοιας. Τα έβαλε στο μπλέντερ, μετά τα αργόψησε μια πενταετία, αυτά φούσκωσαν, ψήθηκαν και εν τέλει βγήκε από το «φούρνο της πλατείας» το νέο κυβερνών κόμμα!
Την ίδια συνταγή ακολουθεί έκτοτε και ως κυβέρνηση όταν θέλει να πετύχει ένα στόχο.

Μήπως όμως επιχειρείται η «αλά ΣΥΡΙΖΑ» συνταγή να εφαρμοστεί και στην Ομογένεια και δη στο ευαίσθητο και άκρως σημαντικό πεδίο της Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων Εξωτερικού;

Ο κύριος Φίλης, στη συνέντευξη που έδωσε στον κ. Χατζηνικολάου μιλά για σκάνδαλα Ελλήνων εκπαιδευτικών στην Γερμανία που σχετίζονται με υπέρογκα ποσά, ειδικά για αυτούς που εργάζονται στο κρατίδιο της Βαυαρίας.

Δεν γνωρίζω αν όντως οι εκπαιδευτικοί κέρδισαν –γιατί προφανώς δεν έκλεψαν– τα ποσά που αναφέρει ο Υπουργός. Όμως και έτσι να είναι, προς τι η δημόσια αναφορά του Υπουργού σε αριθμούς που ειδικά σήμερα είναι εξωπραγματικοί για τον μέσο Έλληνα;
Θα ήταν αρκετό να μιλήσει για εξορθολογισμό των εξόδων και επιδομάτων που διατίθενται για την Εκπαίδευση Ελληνοπαίδων Εξωτερικού ώστε τα ενδιαφερόμενα μέρη (εκπαιδευτικοί, σύλλογοι γονέων / κηδεμόνων, Ελληνικές Κοινότητες κ.ο.κ.) να κατανοήσουν τι θέλει να πει.
Αντ’ αυτού, επιλέγει να στοχοποιήσει μιαν ομάδα εκπαιδευτικών ως σκανδαλωδώς υψηλόμισθη με προφανές αποτέλεσμα τη διαμαρτυρία των «άλλων» εκπαιδευτικών. Σίγουρα θα βρεθούν και κάποιοι που θα απαιτήσουν κρεμάλες και ψόφο, αυτή τη φορά για τους προνομιούχους εκπαιδευτικούς!

Ενδεικτική είναι η επιστολή διαμαρτυρίας της Ελληνικής Κοινότητας Karlsfeld, όπου αναφερόμενοι στον κ. Φίλη, τον προτρέπουν «…αντί να συνεχίσετε τα Γκεμπελικά πυροτεχνήματα, να ενημερώνεστε σωστά και υπεύθυνα πριν μιλήσετε και ειδικά αν έχετε σκοπό να συκοφαντήσετε μισθωτούς εργάτες / υπαλλήλους και να δώσετε άμεσα λύσεις, αποδεικνύοντας με πράξεις και όχι με λόγια, ότι η ΕΛΠΙΔΑ ήρθε!» (https://doryforos-europa.blogspot.gr/2016/09/blog-post_87.html ).

Είναι όπως τα λέει ο κ. Φίλης; Αν ναι, αρκεί να τεκμηριώσει και να αποδείξει τα λεγόμενά του. Αν όχι, τότε προφανώς εξυπηρετείται από την διχόνοια που προκαλείται από τα λεγόμενά του μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών της Ομογένειας και για τις λανθασμένες εντυπώσεις που δίνονται στους Έλληνες φορολογούμενους.

Ο Υπουργός μάλλον δεν γνωρίζει –ως όφειλε– ότι οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στη Βαυαρία αμείβονται από τις βαυαρικές αρχές με βάση το ισχύον μισθολόγιο.
Πού ακριβώς βρίσκεται το "σκάνδαλο" που βλέπει ο Υπουργός;
Ζημιώθηκε μήπως το ελληνικό δημόσιο επειδή οι εκπαιδευτικοί στη Βαυαρία αμείφτηκαν με περισσότερα χρήματα από το γερμανικό δημόσιο από ότι οι συνάδελφοί τους σε άλλα κρατίδια που όμως αμείβονται από το ελληνικό δημόσιο;

Τώρα, αν η διαδικασία τοποθέτησης εκπαιδευτικών στα εν λόγω σχολεία ήταν αδιαφανής είναι άλλο θέμα και ουδεμία σχέση έχει με δήθεν οικονομικά σκάνδαλα που ανακάλυψε ο Υπουργός.

Διαβάζοντας δε κάποιος τη σχετική ανακοίνωση της Ελληνικής Κοινότητας Νυρεμβέργης προς τον κ. Φίλη, με την οποία ζητούν να εξηγήσει γιατί απαξιώνει κάθε αίτημα για διάλογο και επισημαίνουν ότι χρειάζεται η μεταξύ τους συνεργασία «…και όχι τηλεματικοί πειραματισμοί και δεσποτισμός», διαπιστώνει ότι τα «σκάνδαλα» επιλέχθηκαν μάλλον για να σηκώσουν σκόνη και να κρύψουν τα ανοικτά θέματα στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση εξωτερικού. Ενδεικτικό αυτού είναι το υστερόγραφο προς τον κύριο Φίλη: «Θυμάστε τις κορώνες στη Βουλή περί ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης και ομογενειακών σχολικών μονάδων με στελέχωση διαπολιτισμικής παιδείας και ομογενειακής καταγωγής εκπαιδευτικών? Εμείς ναι.» (https://doryforos-europa.blogspot.gr/2016/09/blog-post_62.html).

Εκτός και αν είμαστε λωτοφάγοι…

Διαβάζοντας κάποιος από την Δημοκρατική Παράταξη την χτεσινή τοποθέτηση της κυρίας Γιαννακά στην iefimerifa.gr –αν και εφόσον αντέξει να φτάσει μέχρι το τέλος- αν μη τι άλλο θα ξαφνιαστεί δυσάρεστα από το ύφος, το περιεχόμενο και κυρίως τη διαπίστωση - καταγγελία της πως το ΠΑΣΟΚ δεν προχώρησε σε καμία μεταρρύθμιση μεταξύ 2009-2011.
Ωστόσο η ίδια παρέμενε εκείνη την περίοδο βουλευτής στο κόμμα που εγκαλεί ως υπεύθυνο για την «μνημονιακή» Ελλάδα.
Κάποιες παρατηρήσεις ακόμα στο κείμενο της κυρίας Γιαννακά και μια απορία:

1. Η αναφορά σε δυο επικεφαλής κομμάτων χωρίς επίθετα και ιδιότητα, παρά μόνο ως η Φώφη και ο Σταύρος, μόνο ως απρέπεια μπορεί να χαρακτηριστεί. Βέβαια είναι προφανής η πρόθεσή της να υπαινιχθεί οικειότητα πλην όμως ατυχής.
2. Το γεγονός ότι σέρνει τα εξ αμάξης στον Παπανδρέου για την κυβερνητική του διετία δεν ξαφνιάζει κανένα. Παλιά της τέχνη κόσκινο.
3. Τι υπαινίσσεται με την Κεντροαριστερά; Μήπως 5 χρόνια μετά υπάρχει εκ νέου κάποιο "συντεταγμένο" σχέδιο στο οποίο θέλει να δώσει το παρών;
4. Πράγματι πολύ πικρές οι αναμνήσεις εκείνης της εποχής. Ειδικά, ότι ακολούθησε μετά από το καθοριστικό βράδυ στη Βουλή, τον Νοέμβριο του 2011. Τότε που χάριν προσωπικών επιδιώξεων δόθηκε παράταση στην οικονομική ομηρία της χώρας αφού κάποιοι θεώρησαν πολιτικά σωστό ότι έπρεπε να μεσολαβήσει η κυβέρνηση Παπαδήμα και δυο διαδοχικές εκλογές ώστε να το ΠΑΣΟΚ να ξαναυπάρξει στην κυβέρνηση πλην όμως συνεταιριστικά με τη ΝΔ.
5. Ανάμεσα σ’ αυτούς που οραματίζονται ξανά την μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, που κάνουν υπερβάσεις και προσπαθούν να βρουν κοινό τόπο συνεννόησης με δημοκράτες από άλλα κόμματα και κινήσεις, ακριβώς, επειδή πιστεύουν στην αναγκαιότητα ύπαρξης μιας σοσιαλδημοκρατικής και σοσιαλιστικής παράταξης για τον τόπο, δεν υπάρχει κανένας που υπήρξε δυο φορές βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υποψήφιος στις διαδοχικές εκλογές του ’12 και που έκρινε πρέπον, ειδικά στις 3 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, να πάει "παράκλητος" στο ΣΥΡΙΖΑ!

Επιπλέον, υπάρχει κόμμα και πολιτευτής εκτός ΠΑΣΟΚ που ακύρωσαν το ΠΑΣΟΚ -έστω μέσω του τότε Προέδρου του- για την διετία 2009-2011 περισσότερο από την κυρία Γιαννακά μέσω του άρθρου της;

Δεύτερος γύρος τουρκικής εισβολής- 14 Αυγούστου 1974

Ένας μικρός προχειροδεμένος μπόγος και μέσα του τσαλακωμένος ο πόνος, η αγωνία για τους δικούς και τους φίλους, οι αναμνήσεις και μια πατρίδα που σε υποχρέωσαν να εγκαταλείψεις. Ένας μπόγος που κουβαλούμε συνέχεια μαζί μας.
Αυτή είναι η προσφυγιά.

Το βλέμμα του Καρπασίτη, του Κερυνειώτη και του Βαρωσιώτη ίδιο μ’ αυτό του Τραπεζούντιου, του Αμάσειου, του Σμυρνιού, του Κωνσταντινοπολίτη.
Πάντα στραμμένο εκεί που είναι η Πατρίδα, όσα χρόνια και να περάσουν.
Αυτή είναι η προσφυγιά.

Πραξικόπημα 15 Ιουλίου, πέντε μέρες μετά η απόβαση των Τούρκων στην Κερύνεια και η πρώτη τουρκική εισβολή.
Δυστυχώς το κακό δε σταματά εδώ.

Ανυποψίαστοι και γελασμένοι χωρίς καν ένα δεύτερο βρακί στη τσάντα, το πρωί της 14ης Αυγούστου φεύγουμε από την Αμμόχωστο, σίγουροι ότι σύντομα θα επιστρέψουμε πίσω.
Στο τραπέζι μισογεμάτο ένα φλιτζάνι με καφέ. Τα ρούχα απλωμένα στα σχοινιά. Στο ψυγείο σύκα και φραγκόσυκα. Αξημέρωτα και ανάψαμε στο κοιμητήριο το καντήλι. Μια δυο μέρες μόνο και θα είμαστε πίσω.
Φεύ, πέρασαν 42 χρόνια και ακόμα ξυπνάμε και κοιμόμαστε με την προσμονή.
Αυτός είναι ο πόλεμος. Φέρνει την προσφυγιά.

Τα χωριά της Καρπασίας και της Μεσαορίας εκκενώνονται.
Ο κόσμος αλαφιασμένος από το κακό λυγίζει μπροστά στις θηριωδίες.
Δολοφονίες αμάχων, βιασμοί, λεηλασίες.
Αυτά έχει ο πόλεμος.

Ο τόπος μας ρημάζεται. Άντρες και γυναίκες μαυροφορεμένοι στους καταυλισμούς.
Αθώα μωρά γίνονται μάρτυρες ανείπωτων εγκλημάτων.

Πεσόντες Κύπριοι και Ελλαδίτες στα πεδία των μαχών.
Αιχμάλωτοι στη Λευκωσία και άλλοι πολλοί σταλμένοι στην Τουρκιά.
Το σκοτεινό κεφάλαιο των αγνοουμένων ακόμα να ανοίξει.
Εγκλωβισμένοι που είτε δεν πρόλαβαν να φύγουν είτε αποφάσισαν να μην εγκαταλείψουν το σπίτι τους με όποιο κόστος συνεπαγόταν αυτή η ηρωική απόφαση.
Αυτός είναι ο πόλεμος.

Εκείνο το Καλοκαίρι μεγαλώσαμε απότομα.
Είδαμε τα μαλλιά των μανάδων να ασπρίζουν μέσα σε μια νύχτα.
Είδαμε τον πατέρα να φοβάται και να προσπαθεί να κρύψει το δάκρυ.
Τα βράδια ξαπλωμένοι κάτω από τα δέντρα διαλέγαμε το αστέρι που θα μας πρόσεχε μέχρι να ξημερώσει. Παρακαλούσαμε τους Αγίους, όπως μας ορμήνευε η γιαγιά, να βοηθήσουν ώστε να κοιμηθούμε ξανά και σύντομα στα κρεβατάκια μας.
Αυτά έχει ο πόλεμος, αυτός που έφερε την προσφυγιά.

Οι προσευχές δεν έπιασαν τόπο.
Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ ουδόλως συγκίνησαν την Τουρκία.
Οι προσπάθειες της κυπριακής κυβέρνησης για λύση του Κυπριακού δεν καρποφόρησαν.
Μέχρι σήμερα, 42 ολόκληρα χρόνια, μακριά από τον τόπο μας, μακριά από το αγαπημένο Βαρώσι.
Πρόσφυγες. Εκδιωγμένοι από τον τουρκικό στρατό σε μια μοιρασμένη Πατρίδα.

Αύγουστος ξανά και τα τζιτζίκια θυμούνται και σωπαίνουν.
Το γιασεμί μαδά τα άνθη του γιατί θυμάται και πονά.
Ο ήλιος μελαγχολικός κρύβεται πίσω από τον Πενταδάκτυλο.
Οι κάτοικοι του Σταυρού, της Αγίας Ζώνης και του Αγίου Μέμνωνα, της Χρυσής Ακτής και της Αγίας Αικατερίνης, της Χρυσοσπηλιώτισσας και της Αγίας Τριάδος, ακόμα να γυρίσουν στα σπίτια τους.
Το Βαρώσι συνεχίζει να είναι ορφανεμένο απ’ τα παιδιά του.

Ο πόλεμος κάποτε τελειώνει.
Η προσφυγιά όμως δεν υποφέρεται.