Παρίσι, Βρυξέλλες, Κωνσταντινούπολη...

Οι τρομοκράτες ξαναχτυπούν στα τυφλά.
Αυτή τη φορά σειρά έχει το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης.
Ακόμα να πιστοποιηθεί η εθνικότητα των θυμάτων ούτε και ο ακριβής αριθμός των νεκρών. Πόση σημασία έχει όμως αυτό;
Σε ένα κόσμο που η μισαλλοδοξία, η αμάθεια, ο ρατσισμός και η ομοφοβία απειλούν να κυριαρχήσουν, όλοι θα μπορούσαμε να είμαστε θύματα ανεξάρτητα από χρώμα και θρησκεία.
Όλοι είμαστε δυνητικά θύματα.
Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε και να μην εφησυχάζουμε πως ότι συμβαίνει βρίσκεται μακριά μας.
Η σκέψη μας κοντά στους Τούρκους που ταλανίζονται από εγχώρια και εισαγόμενη τρομοκρατία.
Η σκέψη μας κοντά στα θύματα και στους οικείους των δολοφονηθέντων.
Ο αιώνας μας ξεκίνησε δυσοίωνα και όσο πάει σκοτεινιάζει περισσότερο.
Είναι στο χέρι μας να του αλλάξουμε πορεία.
Προχτές ήμασταν όλοι Γάλλοι, χτες όλοι Βέλγοι και σήμερα όλοι Τούρκοι.
Μακάρι να μη χρειαστεί να γίνουμε και κάτι άλλο γιατί αυτό θα σημαίνει πως σε μιαν άλλη χώρα φανατικοί θα κάνουν τρομοκρατική επίθεση και θα υπάρξουν ξανά μάνες που θα θρηνήσουν παιδιά.

Κύπρος πάλι σου άναψαν φωτιές...

Κάθε κάμποσα χρόνια Κύπρος καίγεσαι. Φωτιές πολλών ειδών έκαψαν και σημάδεψαν το κορμί σου.

Φωτιές που σου άναψαν στο διάβα των αιώνων οι κατακτητές.
Ρωμαίοι, Άραβες, Φράγκοι, Ενετοί, Τούρκοι, Άγγλοι.
Πώς να τα έβαζες μαζί με τα θεριά μικρή μου Πατρίδα.

Φωτιές που σου έστειλε - κατά που ‘λέγαν οι πρωτινοί- ο Πλάστης μας.
Ήταν οι ακρίδες, ήταν ο λιμός και οι αρρώστιες που αποδεκάτισαν τον λαό σου.
Πώς να πήγαινες όμως κόντρα στο θέλημα του Θεού μικρή μου Πατρίδα.

Φωτιά που ακόμα σε καίει το έγκλημα που έκαναν δικά σου παιδιά όταν η μισαλλοδοξία τους οδήγησε να ανοίξουν την κερκόπορτα στον Αττίλα.
Ντρέπεσαι ακόμα τόσο πολύ. Πόσα να αντέξει μια μάνα-Πατρίδα.

Διπλό το λαμπρό γιατί ήταν διπλή η εισβολή του ΄74. Σε άφησε μπαρουτοκαπνισμένη και ακρωτηριασμένη.
Έχεις τόσο δίκαιο μικρή μου Πατρίδα. Ποιος ανελεύθερος μπορεί να αναπνέει μυρωδιές και ομορφιά.

Εδώ και τρεις μέρες μια άλλη φωτιά σε καίει και σε απειλεί.
Ξεκίνησε από ανθρώπινη αμέλεια και σε καταδικάζει σε μια ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή.
Φταις όμως και εσύ Πατρίδα μου γιατί διαχρονικά συγχωρείς άτομα που δεν τους αξίζει, γιατί κάποια σφάλματα είναι εγκληματικά, άρα και ασυγχώρητα.

Πρωταγωνιστείς αγαπημένη μου Κύπρος ξανά σε ένα δράμα, με σκηνικό τις φλόγες, την αγωνία, τον θάνατο.
Παιδιά σου δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που χάθηκαν και αυτοί που κινδυνεύουν. Παιδιά σου είναι και τα πεύκα, και τα κέδρα, και ο σκίνος, και οι πέρδικες και οι λαγοί και τα αγρινά. Είναι τα χωριά σου, τα βουνά σου και τα νερά σου.

Ξέρω ότι υποφέρεις αλλά σε έμαθα καλά.
Θα περιμένεις να περάσει το κακό.
Θα γλείψεις τις πληγές σου να γιάνουν.
Θα κρύψεις περίτεχνα τα τραύματα σου μικρή μου, περήφανή μου Πατρίδα και θα κάνεις αγώνα να ανασηκωθείς γιατί παρόλο που ξέρεις από φωτιές, δεν αντέχεις τις στάχτες.

Κάποτε θα έφτανε και ο λογαριασμός!

Και να που έφτασε η ώρα της "συγκομιδής" για τους επαναστάτες της μούντζας, των προπηλακισμών, των λαϊκών δικαστηρίων, της προσβολής ξένων εθνικών συμβόλων όπως λ.χ. του καψίματος της γερμανικής σημαίας στην καρδιά του Συντάγματος.

Όταν έσπερναν τους ανέμους όφειλαν να γνωρίζουν πως θα θερίσουν θύελλες.

SOS πατριώτες! Oι παντιέρες του ΣΥΡΙΖΑ καίγονται και μαζί μ' αυτές πήραν φωτιά και τα πατζάκια των συντρόφων της Ανελαριστεράς.

Όλα εδώ πληρώνονται ... και όλοι εδώ πληρώνεστε!

Αδέλφια, ξαδέλφια, ετεροθαλή αδέλφια, καλαδέλφια, μανάδες, πατεράδες, πεθερές, πεθεροί, θείοι, θείες, εγγόνια, παιδιά εντός και εκτός γάμου, αγαπητικές, αγαπητικοί, κουμπάρες και κουμπάροι, μακρινοί και λοιποί συγγενείς είναι η απτή απόδειξη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ "βλάπτει" σοβαρά την ανεργία!
Οι λοιποί άνεργοι να ψάξετε το οικογενειακό σας δέντρο. Ίσως είστε τυχεροί και ανακαλύψετε ότι ο νοννός του προπάππου σας πολέμησε για την πατρίδα τον προηγούμενο αιώνα. Δικαιούστε να εισπράξετε τον κόπο του.

Σαφώς δεν είναι λίγοι αυτοί που στο παρελθόν λίγο ως πολύ ακολουθούσαν αυτήν την λογική.
Αν μη τι άλλο όμως δεν αναζητούσαν άλλοθι στον ...εμφύλιο και στα Δεκεμβριανά!

"Αυτού γαρ και Ρόδος και πήδημα"

Σήμερα η Φώφη Γεννηματά κάνει την υπέρβαση και δικαιώνει όλους όσοι εξαρχής πίστεψαν στις ενωτικές τις προθέσεις
Ανοίγει τον δρόμο και δίνει προοπτική στη μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη.
Δεν υπάρχουν αποκλεισμοί, δεν υπάρχει ναι μεν, αλλά. Υπάρχει ένα καθολικό καθαρό κάλεσμα προς τις δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της σοσιαλδημοκρατίας.
Το ερώτημα είναι κατά πόσο όλοι όσοι ευαγγελίζονται την ενότητα του χώρου τα τελευταία χρόνια έχουν την ωριμότητα και το πολιτικό κουράγιο να κάνουν το αναγκαίο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Η εποχή του βαυκαλίσματος και της ιδεοληψίας κάποιων ότι έχουν το αλάθητο πρέπει να γίνει παρελθόν.
Το διακύβευμα είναι η χώρα και όχι το προσωπικό μέλλον των πριμαντόνων της πολιτικής.
Η ιστορία καταγράφει τα γεγονότα και είναι αμείλικτη στην κρίση της.
Αυτού γαρ και Ρόδος και πήδημα…


.

Άβυσσος η ψυχή του …Έλληνα!

Εντάξει λοιπόν, στην χώρα που έχουμε λύσει τα προβλήματα μας ως κοινωνία και ως κράτος, λογικό ακούγεται να ποινικοποιείται η λέξη "άβυσσος" που τόλμησε να εκφέρει η Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ για να τονίσει τη διαφορά της παράταξής της από αυτήν της Νέας Δημοκρατίας.


Ίσως για να ικανοποιηθούν αρκετοί, ο καθένας βέβαια για τους δικούς του λόγους, θα έπρεπε να πει ότι επιτέλους με τον Μητσοτάκη κλίνει η ψαλίδα των διαφορών μας με τη ΝΔ.

Ή ακόμα καλύτερα, να ανακοινώσει ότι το ΠΑΣΟΚ κατεβάζει ρολά γιατί τώρα όλοι μας εκφραζόμαστε από τον φιλελεύθερο και κεντρώο Μητσοτάκη. Σίγουρα θα διευκόλυνε πολύ όλους όσους αλληθωρίζουν προς τα δεξιά και είχαν καημό μεγαλύτερο και από τους Νεοδημοκράτες για τα εκλογικά αποτελέσματα.

Ζούμε στην εποχή της υπερβολής. Ενδεχομένως και η λέξη άβυσσος να ενέχει στοιχεία υπερβολής, ωστόσο και οι αντιδράσεις και η υπέρμετρη ευαισθησία στο κατά πόσο είναι political correct η συγκεκριμένη λέξη είναι πέραν το δέον υπερβολικές.

Όσοι δε επικαλούνται τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για να ταυτίσουν πολιτικά και ιδεολογικά τα δυο κόμματα λειτουργούν εκ του πονηρού και καλούνται να θυμηθούν τη στάση της Νέας Δημοκρατίας από το 2010 μέχρι την μέρα που ορκίστηκε ο Αντώνης Σαμαρά Πρωθυπουργός.
Η χώρα βρισκόταν στη δίνη της κρίσης, η κυβέρνηση σε ένα καχύποπτο έως άφιλο ευρωπαϊκό περιβάλλον αναζητούσε τρόπο διάσωσης της Ελλάδας, ο Παπανδρέου αλώνισε τον κόσμο αναζητώντας και την άλλη «συνταγή» που τόσο επίμονα ζητούσαν τα άλλα κόμματα, οι πλατείες καιγόντουσαν και οι αγανακτισμένοι μούντζωναν και απειλούσαν με κρεμάλες και εκτελέσεις. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον, την κρισιμότερη περίοδο της μεταπολίτευσης, η Νέα Δημοκρατία σφύριζε αδιάφορη και θεμελίωνε το αντιμνημονιακό μπλογκ. Ο Πρωθυπουργός τούς ζητούσε συναίνεση και συνεννόηση και αντ’ αυτού ο Σαμαράς πηγαινοερχόταν στα Ζάππεια, ενώ στις κρίσιμες ψηφοφορίες της Βουλής οι βουλευτές του ταυτίζονταν με αυτούς του ΣΥΡΙΖΑ.

Ας είμαστε ειλικρινείς, μια στοιχειώδης άβυσσος μεταξύ των δυο υπάρχει!

Πρόθεσή μου δεν είναι να υπερασπιστώ την Γεννηματά.Δεν το έχει ανάγκη.
Υπερασπίζομαι το δικαίωμα όλων μας στο δημόσιο λόγο και θέλω να προστατευτούμε και να προστατεύσουμε τους άλλους από μιαν ιδιότυπη -και στο όνομα της Δημοκρατίας- λογοκρισία που καταργεί την ίδια την Δημοκρατία και πιστεύω πως είναι επίσης προϊόν της κρίσης.

Παρατηρήσεις:
1. Δεν αναφέρομαι φυσικά στους ανεγκέφαλους που βρήκαν την ευκαιρία για σεξιστικές ατάκες εις βάρος της Προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
2. Η «άλλη» συνταγή για λύση δεν ευρέθη ποτέ!
3. Κανένας δεν είχε μέχρι σήμερα το πολιτικό κουράγιο να αναγνωρίσει τις προσπάθειες του ΠΑΣΟΚ και του Πρωθυπουργού του την περίοδο 2010-2011 και τα όσα επέτυχαν την ταραχώδη εκείνη περίοδο για την χώρα και όχι για το κόμμα.

Με αγάπη ...χρόνια πολλά

Χριστούγεννα σημαίνουν αγάπη. Μόνο αγάπη. Καθαρή και αδιαπραγμάτευτη. Έτσι όπως την αντιλαμβάνονται τα μικρά αθώα παιδιά.
Χριστούγεννα σημαίνουν αγάπη για τους δικούς μας, αγάπη για τους φίλους μας, αγάπη για τους συνανθρώπους μας ανεξάρτητα σε ποιον Θεό πιστεύουν.
Χριστούγεννα σημαίνουν και φως. Φως που μας βγάζει από τα σκοτάδια του νου και τις ψυχής και μας δείχνει τον δρόμο να βρούμε την αγάπη που απελευθερώνει.
Χριστούγεννα σημαίνουν δώρα αληθινά μα σπάνια: Αλληλεγγύη, ανεκτικότητα, ασφάλεια, ειρήνη, ένα στεγνό κρεββάτι, μια αυλή με δυόσμο.
Ας τα χαρίσουμε σ' όσους τα έχουν ανάγκη για να χαριστεί και σε μας η αγαλλίαση.
"Καλήν εσπέραν άρκοντες τζ ' αν είναι ορισμός σας Χριστού την Θείαν γέννηση να πω στ ' αρχοντικό σας.
Χρόνια πολλά να να ζήσετε να 'στε ευτυχισμένοι. Τζιαί στο κορμίν τζιαί στην ψυσσιήν ν' άσαστεν πλουμισμένοι"