Όταν η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική…

Οι προπηλακισμοί ατόμων διαφορετικού  χρώματος, φύλου,  σεξουαλικού προσανατολισμού, καθώς και οι προπηλακισμοί ατόμων διαφορετικής φυλής, γλώσσας, θρησκείας, σωματικής ή ψυχικής αρτιότητας, πολιτικής αντίληψης και τοποθέτησης, όπως επίσης και οι προπηλακισμοί μελών δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων προκαλούν μόνο θλίψη και αποτροπιασμό. Εξυπακούεται, δε, ότι πρόκειται για κατάπτυστη ενέργεια και ότι είναι καταδικαστέα από όπου και να προέρχεται.

Σήμερα υπερασπίζομαι το δικαίωμα του Βαρουφάκη να κυκλοφορεί και να συνδιαλέγεται δημόσια με τον ίδιο τρόπο που υπερασπίστηκα τον πρώην υπουργό της ΝΔ Χατζηδάκη και εξίσου πολύ τον πρώην Πρωθυπουργό της χώρας Γιώργο Παπανδρέου.

Η οικονομική κρίση ωχριά μπροστά στην κρίση που προκαλεί η ανελευθερία του λόγου και η ποινικοποίηση της διαφορετικότητας.

Μεσόγειος...ένα υδάτινο νεκροταφείο

Η Μεσόγειος κατάπιε ξανά σήμερα 700 κακορίζικους. Λίγοι πάνω λίγοι κάτω δεν έχει καμία σημασία. Αν θα τους φάνε τα ψάρια έξω από την Τρίπολη, τη Χίο ή τη Λαμπεντούζα και πάλι δεν έχει σημασία. Δεν πρόκειται για Ευρωπαίους και γι' αυτό τα αίτια δεν θα αναζητηθούν και ως είθισται δεν θα αποδοθούν ευθύνες. Άλλωστε οι μόνοι υπεύθυνοι είναι αυτοί οι ίδιοι που τόλμησαν να ονειρευτούν ότι ίσως μπορέσουν να βρούνε κάτω από τον ευρωπαϊκό ήλιο μια θέση. Όχι για να λιαστούν αλλά για να ζήσουν. Αυτοί όμως "εξαφανίστηκαν" και μαζί με αυτούς οι υπαίτιοι. Όσοι, δηλαδή, έχουν την πολιτική, οικονομική και ηθική ευθύνη, παρήγαγαν τα αίτια γι' αυτό το θλιβερό φαινόμενο και που παραμένουν στο απυρόβλητο.
Ούτε αυτούς τους 700 θα τους αναζητήσει κανείς, καμιά εταιρία δε θα πληρώσει αποζημίωση στους δικούς τους, κανένα περιοδικό δεν θα γράψει πού ζούσαν, πώς ζούσαν και γιατί δεν ζουν πια, κανένας δε θα ζητήσει συγνώμη στους συγγενείς τους.
Δεν πρόλαβαν να πατήσουν πόδι σε στεριά, ούτε να πνιγούν καλά - καλά και τους λένε λαθρομετανάστες. Έτοιμοι να βάλουν τη ρετσινιά...αφού μέχρι εκεί φτάνει το ανάστημά τους.
Όσο για σένα Ευρώπη κάνε οικονομία στα περί δημοκρατίας, ανθρωπισμού, περί ευκαιριών και τα συναφή...σε μάθαμε πια, δεν έχεις τσίπα.

Μπράβο στην εκπομπή "Die Anstalt".

Οι Γερμανοί λοιπόν, ναι αυτά τα τέρατα που δεν μας αγαπούν και που μας ζητούν τα δανεικά πίσω, που δεν μας συγχώρεσαν ποτέ γιατί κερδίσαμε τον πόλεμο, αυτοί οι ελεεινοί που τρώνε στην Ελλάδα τα σουβλάκια και το τζατζίκι μας, που μένουν στα ξενοδοχεία μας, που τολμούν να μπαίνουν στα εστιατόρια μας στην Γερμανία και να παραγγέλνουν, που αγοράζουμε τις κωλομερσεντές τους, αυτοί οι άτιμοι που διδάσκουν στα σχολεία τους τηνΑρχαία Ελληνική Γραμματεία και δεν διστάζουν να αναφερθούν στους δικούς μας, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, αυτοί λοιπόν  οι ξενέρωτοι με τα σαχλά τους αστεία απέδειξαν ότι είναι ακομπλεξάριστοι!
Μέσα από το δεύτερο κρατικό κανάλι (ZDF) επιχειρούν με εργαλείο το χιούμορ να καταρρίψουν τα στερεότυπα που έχουν οι Γερμανοί για τους Έλληνες. Επιχειρούν να ενώσουν τους δυο λαούς και όχι να τους διχάσουν. Διαθέτουν το πολιτικό ανάστημα να κάνουν αυτοκριτική και προσπαθούν να εξηγήσουν στον απλό, μέσο Γερμανό πολίτη, ότι δεν πληρώνει από την τσέπη του για να είναι χορτάτος και αραχτός ο Έλληνας και πως 89% των πακέτων διάσωσης, διέσωσαν αποκλειστικά τις τράπεζες. 
Στόχος της εκπομπής είναι να καμφθούν οι προκαταλήψεις του γερμανικού λαού απέναντι στον ελληνικό και να αντιληφθούν ότι "κερδισμένοι" από την αντιπαράθεση μεταξύ των δυο χωρών ήταν και παραμένουν τα τραπεζοπιστωτικά ιδρύματα. 
Ακριβώς το αντίθετο απ΄ αυτό που επιτυχώς κατορθώνουν τα δικά μας μέσα, να διασπείρουν την άποψη, δηλαδή, στους πολίτες ότι οι Γερμανοί μας αδικούν, οι Ευρωπαίοι μας αδικούν, είμαστε ο ομφαλός της γης και ο Schäuble αρνείται να το αποδεχτεί. Κοντολογίς επενδύουν στην κατασκευή εχθρών και εξυφαίνουν μίσος για τους "άλλους". Μέχρι στιγμής το αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών μεταφράζεται σε αύξηση της ξενοφοβίας, άνοδο ακροδεξιών κομμάτων και πολιτικών μορφωμάτων.
Όταν λοιπόν κάποιοι αναφέρονται στον γερμανικό λαό να έχουν κατά νουν ότι υπάρχουν και ανοιχτά μυαλά, προοδευτικά μυαλά που στηρίζουν τα ευρωπαϊκά ιδεώδη και θέλουν τους λαούς της Ευρώπης συναδελφωμένους.

Επιστολή προς μέλη ΚΠΕ σχετικά με την "Πανελλήνια συνάντηση στελεχών του ΠΑΣΟΚ", 14/09/2014

Αθήνα, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Σύντροφοι της ΚΠΕ,  

για τους λόγους που δεν ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα του ΠΑΣΟΚ στην εκδήλωση των «58» στο θέατρο Ακροπόλ τον προηγούμενο Δεκέμβριο και δεν παρευρέθηκα στη συνδιάσκεψη της «Ελιάς» φέτος τον Μάρτιο – την οποία ψήφισα πίσω από το παραβάν, δεν θα λάβω μέρος ούτε και σήμερα στην «Πανελλήνια συνάντηση στελεχών του ΠΑΣΟΚ», αφού η ηγεσία του κόμματος επιμένει στην ίδια πρακτική, που ουδεμία σχέση έχει με τη στοιχειώδη εσωκομματική δημοκρατική λειτουργία ενός σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

Η κομματική ηγεσία, μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται ότι το κόμμα έφτασε σε οριακό σημείο, και ότι οι ευρείες συναινέσεις ειδικά τώρα, στην κρισιμότερη καμπή του Κινήματος, είναι περισσότερο απαραίτητες από ποτέ.

Είναι σαφώς θεμιτό, ο Πρόεδρος και τα όργανα να παίρνουν αποφάσεις μέσα στο πλαίσιο του Καταστατικού, άλλωστε γι’ αυτό εκλέγονται για να εκπροσωπούν τη βάση.

Ωστόσο, η συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ κάτω από την ομπρέλα μιας ευρύτερης συμμαχίας κομμάτων και κινήσεων, η διαφύλαξη της συνέχειας του Σοσιαλιστικού Κινήματος στη χώρα, ποιοι είναι αυτοί που καλούνται να υποστηρίξουν την προσπάθεια και ποιοι είναι αυτοί που αποκλείονται, είναι κορυφαία ζητήματα και δεν επιτρέπεται να αποφασίζονται από τους εμπνευστές τους και μόνο. Σ’ αυτό το ζήτημα εκφράστηκαν αντιδράσεις και στην τελευταία σύνοδο της ΚΠΕ, όπου κάποιοι σύντροφοι  ζήτησαν Συνέδριο για νομιμοποίηση των αποφάσεων και κάποιοι άλλοι  έστω Συνδιάσκεψη, αλλά τίποτα εκ των δυο δεν προηγήθηκε της αυριανής συνάντησης.

Συμφωνώ με τη συγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης και συμφωνώ με τη συμμετοχή πολιτικά όμορων χώρων, υπό την προϋπόθεση όμως να ανασυγκροτήσουμε πρωτίστως το ίδιο το κόμμα μας, να μπούμε στη λογική της παραγωγής πολιτικής με επίκεντρο τον άνθρωπο, και να παίρνουμε τις αποφάσεις μέσα από ανοικτές και συμμετοχικές διαδικασίες ενισχύοντας και ενδυναμώνοντας της δημοκρατική μας λειτουργία.

Σύντροφοι,

Αισθάνθηκα ότι όφειλα στον εαυτό μου και σ’ αυτούς που με εμπιστεύτηκαν με τη ψήφο τους, να καταθέσω την αγωνία μου για το κόμμα μας και το μέλλον του, εντός ή εκτός Δημοκρατικής Παράταξης.

 

Συντροφικά

Κατερίνα Αυξεντίου

Μέλος ΚΠΕ

ΜΚΟ: ας μην επιτρέψουμε κοντά στα ξερά να καούν και τα χλωρά!

                    Όλη αυτή η συζήτηση και η παραφιλολογία γύρω από τις ΜΚΟ οδηγεί αφενός στην ανάδειξη ενός θλιβερού σκορ ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ως προς τον αριθμό ημετέρων και υμετέρων ΜΚΟ που "φρόντιζε" η εκάστοτε κυβέρνηση με τον λαϊκίστικο στόχο να ικανοποιηθούν χαμηλά ένστικτα -προσωρινά ασφαλώς- των "δύστυχων και ταλαίπωρων" ψηφοφόρων, και αφετέρου οδηγεί στην απαξίωση του θεσμού των ΜΚΟ με στόχο να πληγεί η Κοινωνία των Πολιτών. Ο Μουζέλης (Το Βήμα, 1997) χαρακτηρίζει την Κοινωνία των Πολιτών ως ένα αυτοκυβερνώμενο «ενδιάμεσο» χώρο μεταξύ κράτους και αγοράς, αποτελούμενο από θεσμούς και ομάδες, οι οποίες λειτουργούν κατά του αυταρχισμού και της υπερσυγκέντρωσης του κράτους, της οικονομίας, της κοινωνίας και του πολιτισμού.

                    Μέσα στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, η Κοινωνία των Πολιτών μπορεί να αντιμετωπίσει τα παράγωγα του καπιταλισμού, να συμβάλει τόσο στον εξανθρωπισμό της κοινωνίας  όσο και στην μετάβαση από το ατομικό στο συλλογικό, βάζοντας τα θεμέλια για μια Δίκαιη Κοινωνία. 

Γι’ αυτό ας μην επιτρέψουμε να καούν κοντά στα ξερά και τα χλωρά. Δεν είναι όλες οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ίδιες.

                    Αυτοί που ξεκίνησαν το θέμα με τις ΜΚΟ δεν θέλησαν τυχαία να πλήξουν τον Γ. Παπανδρέου. Είναι ίσως ο μοναδικός πολιτικός που σε εποχές ευφορίας και ευμάρειας και όχι μόνο ανέφερε τόσο συχνά στις ομιλίες του και υποστήριζε τη Δίκαιη Κοινωνία και την Κοινωνία των Πολιτών.